  ΣυγγραφειςΑρθρογραφιαενoτητεςΔημοφιλη αφιερωματα
|
Ἀντίβαρο
στὴν ἰδιωτεία 
Copyright © 2001-2010 Αντίβαρο
Τα άρθρα εκφράζουν μόνο τον συγγραφέα τους. Η αναδημοσίευσή τους επιτρέπεται εφόσον: αναφέρεται η πηγή (με την προσθήκη του κατάλληλου συνδέσμου) και ειδοποιούμαστε για την αναδημοσίευση. Τα σχόλια καθυστερούν ορισμένα λεπτά να αναρτηθούν για λόγους εξοικονόμησης της ταχύτητας πρόσβασης |
ΡησειςΜητρός τέ καί πατρός καί τῶν ἄλλων προγόνων ἀπάντων τιμιώτερον ἔστιν ἡ πατρίς καί σεμνότερον καί ἁγιώτερον. δικτυωση   ΕισοδοςΔημοσκόπησηΚατηγορία: ΠολιτικήΑποχώρησε από τη ΝΔ ο μειονοτικός τέως βουλευτής Αχμέτ Ιλχάν 10 Δεκεμβρίου 2009 Με αποχώρηση απειλούν μειονοτικά στελέχη της Ν.Δ. 03 Δεκεμβρίου 2009 ΝΤΟΡΑ ΜΠΑΚΟΓΙΑΝΝΗ - ΑΝΤΩΝΗΣ ΣΑΜΑΡΑΣ Πού συμφωνούμε πού διαφωνούμε 22 Νοεμβρίου 2009 Παιχνίδι με τους μετανάστες άρχισε η κυβέρνηση 20 Νοεμβρίου 2009 Η μακρά πορεία της ελληνικής Δεξιάς 09 Νοεμβρίου 2009 Παρέμβαση-επίθεση Αναστασιάδη από την Κύπρο κατά Καραμανλή 30 Σεπτεμβρίου 2009 12.000 «ψηφοφόρους» στέλνει η Άγκυρα για να εκλέξουν μειονοτικούς βουλευτές! 29 Σεπτεμβρίου 2009 Παραδικαστικό υπέρ της Ντόρας καταγγέλλει η MIG 29 Σεπτεμβρίου 2009 Η «Δεξιά του Κυρίου» στην τσέπη της Εκκλησίας 27 Σεπτεμβρίου 2009 Ποιος είναι «εθνίκι» 19 Σεπτεμβρίου 2009 Νεοτερα!Διαδραση!ΕΟΡΤΟΛΟΓΙΟ |
O ένας θέλει τους παλιούς και μετά να γίνει μαγνήτης για τους άλλους
Ο άλλος θέλει να απευθυνθεί σε όλο το κοινό (δια μιάς;)
Κι αναρωτιέμαι:
1) Είναι θέμα προτεραιοτήτων στόχευσης;
2) Είναι θέμα εύρους του υποψηφίου κοινού/ψηφοφόρων;
3) Είναι θέμα τοποθέτησης του όποιου αυτού εύρους στο πολιτικό φάσμα;
Μόνο το τελευταίο θα είχε νόημα - που λέει ο λόγος βέβαια, αλλά εν πάσει περιπτώσει, οι όροι Δεξιά Αριστερά εξακολουθούν και έχουν κάποιο νόημα, αν μη τι άλλο για διάλογο.
Μόνο που οι οι φίλτατοι υποψήφιοι δεν ερίζουν περί αυτού. Σέβομαι τις γενικές θέσεις αμφοτέρων. Αλλά - να με συμπαθάτε - θεωρώ ότι μπουρδολογούν ασυστόλως όταν επιχειρούν (οι ίδιοι ή οι περίξ) να εντοπίσουν το σημείο της πολιτικής ή ιδεολογικής διαφωνίας τους.
Δηλαδή, εσείς που καταλαβαίνετε, μπορείτε να μου περιγράψετε ένα συγκεκριμένο πολιτικό δίλημμα, μια απόφαση βρε αδελφέ, στην οποία οι γενικές κατευθύνσεις στις οποίες διαφωνούν να συγκρούονται; Ετσι για πλάκα, μπορείτε;
Κι αν ναί θα καταλήξω σ' αυτό που υποπτευόμουν από την αρχή: Απευθύνονται σε κοινό μεγαλύτερης ευφυίας από μένα. Και έως ότου τελεσιδικήσουν στο target group θα χάσκω σαν ανόητος με τον προβληματισμό με τον οποίο "κάνουν μιά νέα αρχή"
Παρόλ' αυτά όμως οι διαφορετικές νοοτροπίες υπάρχουν στην κοινωνία και οι πολιτικές καταβολές ορίζουν διαφορετικές συμπεριφορές. Ο προερχόμενος από τη δεξιά θα σκεφθεί διαφορετικά πράγματα σε ένα θέμα της επικαιρότητας από έναν προερχόμενο από την αριστερά. Ακόμη και να συμφωνήσουν λόγω των ανθρώπινων χαρακτηρισικών που λέγαμε πιο πάνω, στην προτίμησή τους σε ένα πρόσωπο ή σε ένα κόμμα (πχ στο ΠΑΣΟΚ που πήρε το όχι ευκαταφρόνητο 44% πριν ένα μήνα), θα το κάνουν για διαφορετικούς λόγους. Ακόμα και τα ανθρώπινα χαρακτηριστικά δηλαδή θα τα δουν από άλλη οπτική γωνία.
Για να λειτουργήσει αυτό θα πρέπει ο πολιτικός να είναι αρκούντως στρογγυλεμένος στις απόψεις του. Να μη λέει πράγματα που είναι καθαρόαιμα προϊόντα της μίας από τις δύο πολιτικές ιδεολογίες ή πτέρυγες (δεξιά, αριστερά). Διότι αν πει, θα απομακρύνει ένα ποσοστό ανθρώπων που ακόμα και να τον "συμπαθεί" βάσει των μη πολιτικών κριτηρίων, δεν θα τον προτιμήσει γιατί θα αναδυθούν τα πολιτικά κριτήρια.
Αυτή η κατάσταση έκανε τους πολιτικούς μας απλούς και στεγνούς διαχειριστές της εξουσίας, χωρίς πολιτικό βάθος. Όπως είπα εδώ θριαμβεύει η Μπακογιάννη. Έτσι θα πορευτεί: με στρογγυλεμένο πολιτικό λόγο και με τα υπονοούμενα για τις ικανότητές της που αφήνει η παρουσία και εμφάνισή της.
Ο Σαμαράς λέει κάτι εντελώς διαφορετικό. Μα εντελώς. Να αναδείξουμε, λέει, όλα εκείνα τα στοιχεία που υποβόσκουν στους ανθρώπους των δικών μας πολιτικών καταβολών. Αυτά τα στοιχεία ονομάζονται αρχές και αξίες της παράταξης. Δηλαδή, να επανα-πολιτικοποιήσουμε τους δικούς μας. Να θέσουν τα πολιτικά κριτήρια ξανά πάνω από τα καθαρά προσωπικής φύσης. Αυτό οδηγεί σε πολύ λιγότερο στρογγυλεμένο λόγο και σε πολύ καθαρότερο πολιτικό στίγμα.
Αν αυτά είναι θεωρητικά, να δώσω και δύο παράδειγματα: σε κάθε συνέντευξη και σε κάθε του ομιλία ο Σαμαράς μιλάει
1. για τους μικρομεσαίους επιχειρηματίες. Δεν είναι προφανές ότι αυτή είναι παραδοσιακά η βάση της παράταξής του; Ότι είναι ο προνομιακός χώρος άντλησης ψήφων
2. για τη δημόσια ασφάλεια και γαλήνη (πχ από τις διαδηλώσεις κλπ). Δεν είναι προφανές ότι απευθύνεται σε συγκεκριμένη μερίδα φιλήσυχων πολιτών. Δεν ισχύουν τα ίδια με πριν;
3. για την "ελπίδα" και την πατρίδα. Δεν είναι προφανές ότι απευθύνεται στα βάθη της ψυχής της δεξιάς πατριωτικής πτέρυγας που αισθάνεται απογοητευμένη από την επέλαση του εθνομηδενισμού. Δεν ισχύουν τα ίδια με πριν;
Συμπέρασμα - ο Σαμαράς μιλάει πολιτικά και επιδιώκει να ερεθίσει τα κοιμώμενα αντανακλαστικά της δεξιάς πτέρυγας. Όταν και αν το καταφέρει (εξ ου και προτείνει άμεσα συνέδριο θέσεων πριν το Πάσχα), θα έχει κάνει αρκετά βήματα επαναδιαμόρφωσης του ιδεολογικού στίγματος του κόμματός του. Παράλληλα θα έχει επαναφέρει τον κόσμο της παράταξής του κοντά του. Με αυτό σαν εφαλτήριο, θα προσπαθήσει να πείσει για την ορθότητα των θέσεων και το υπόλοιπο ακροατήριο.
Βεβαίως! Βεβαίως και ένα βαθύτερο πολιτικό σκεπτικό πρέπει να διέπει τις κυβερνητικές αποφάσεις. Δεν σπεύδω να πω ιδεολογικό γιατί αν ανοίξω αυτό το κεφάλαιο θα οδηγήσω την συζήτηση πολύ μακρύτερα.
Εν πάσει περιπτώσει αυτό ακριβώς είναι που ΔΕΝ συμβαίνει. Δεν έχει δηλαδή καταδειχθεί με σαφήνεια η διαφορά των υποψηφίων στο πολιτικό σκεπτικό τους (κι αν επιθυμούν στο ιδεολογικό ακόμα καλύτερα). Προσοχή Ιωάννη! Δεν ομιλώ για τις ερμηνείες που θα δώσεις εσύ, ή η υποστηρικτές ή οι αντίπαλοι εκάστου υποψηφίου. Ομιλώ για την δική τους διατύπωση!
Και να εξηγηθώ: Ο λόγος του Σαμαρά καίτοι πολύ άμεσος και καθόλου ξύλινος κάθε άλλο παρά απεύφυγε το "στρογγύλεμα" και την "πολυσυλλεκτικότητα". Καθόλου κακό βεβαίως. Σπεύδω να πω ότι το "στρογγύλεμα" πολλές φορές είναι άδικος χαρακτηρισμός για ανθρώπους ικανούς να έχουν συνθετική σκέψη και να μπορούν να την διατυπώνουν. Οχι βεβαίως ότι με έχει πείσει ο Σαμαράς περί αυτού αν και δεν έχω λόγο να αμφισβητώ την ευφυία του.
Το γεγονός όμως ότι οι ίδιοι οι υποψήφιοι αναδεικνύουν προσχηματική μόνον ιδεολογική διαφορά δεν μπορεί να αμφισβητηθεί. Και θέλετε και κάτι ; Δεν είναι απαραίτητο. Βεβαίως τα πρόσωπα παίζουν ρόλο στην ιστορία, στην ηγεσία, παντού. Κακό είναι; Ας αναδείξουν τα προσωπικά τους χαρακτηριστικά.
Κάτι για τα παραδείγματα αγαπητέ Γιάννη: Τα παραδείγματα είναι ενδεχομένως εύστοχα ενδεχομένως όχι - πάντως είναι δικά σου. Αλλά ακόμα κι αν ήταν του ίδιου του Σαμαρά δεν αναδεικνύουν μιά διλημματική κατάσταση στην οποία μία απόφαση θα απέβαινε εις βάρος μιάς άλλης. Τα περί μικρομεσαίων επιχειρηματιών είναι θαυμάσια αλλά τι σημαίνουν; Ποιό ιδεολογικό τοπίο τους απορρίπτει ως προτεραιότητα ενδιαφέροντος δηλαδή; Πάρε το φάσμα δεξιά από τον Καρατζαφέρη κι άντε μέχρι τις παρυφές της κεντροαριστεράς: η προτεραιότητα στην μικρομεσαία επιχείρηση είναι συμβατή με τους πάντες - πολλώ μάλλον με τα όσα θα μπορούσε να ισχυριστεί η Μπακογιάννη για τις επιχειρήσεις αυτές.
Θέλεις μία άποψη Γιάννη; Κυρίως για να ζωντανέψουμε την συζήτηση;
H Νέα Δημοκρατία έχασε λόγω κυβερνητικής ανικανότητας. Αυτά τα "συμπεριφορές που πλήγωσαν" μου προκαλούν αηδία, προσβάλουν την νοημοσύνη μου. Περιμένω να τα δώ σε διάλογο μέσω sms από 12χρονες αλλά όχι σε μιά συζήτηση που υποτίθεται ότι είναι πολιτική.
Αμφισβητώ εντόνως ότι η κυβερνητική ανικανότητα που επέδειξε η Νέα Δημοκρατία είναι αποτέλεσμα ασθενούς ιδεολογικού στίγματος. Ηταν αυθύπαρκτη ανικανότητα ηγεσίας και προσώπων που την συγκρότησαν. Οχι γιατί υποτιμώ την σημασία του ιδεολογικού στίγματος - κάθε άλλο! Αλλά διότι για να φθάσεις σε σημείο οι πολιτικές σου αποφάσεις να εξαρτώνται από ιδεολογικές αποχρώσεις πρέπει να έχεις ένα στοιχειώδες επίπεδο διαχειριστικής αποτελεσματικότητας. Ωστε να καταφέρεις να φθάσεις ως το σημείο του βαθύτερου ιδεολογικού προβληματισμού. Κι αν πράγματι η ικανότητά και η αποτελεσματικότητά σου έχουν πιάσει αυτό το κρίσιμο επίπεδο, τότε μόνον μπορεί να συζητηθεί αν η δράση σου διακατέχεται από κάποιο ιδεολογικό ή πολιτικό σκεπτικό και κατά πόσο το τελευταίο είναι κριτήριο να σε διαλέξουμε πάλι ή να σε στείλουμε σπίτι σου.
Η κατάσταση στη Νέα Δημοκρατία ως έχει τώρα μου θυμίζει τα αποδύτήρια στον Αγιο Κοσμά. Μιά ομάδα χοντρών 45άρηδων υπαλλήλων γραφείου έχει μόλις ηττηθεί από μιά ομάδα σπουδαστών της Γυμναστικής Ακαδημίας. Ιδρωμένοι, θυμωμένοι, βρίζονται μεταξύ τους είτε διότι ενώ είχαν συμφωνήσει να παίξουν 4-4-2 τελικά παίξαν 4-3-3 (ή ρόμβο!) είτε διότι ο έξω αριστερά δεν γύριζε να μαρκάρει (κι η συμπεριφορά του πλήγωσε τους υπόλοιπους). Κι αν κι έχω τεράστιες αμφιβολίες για το εάν το ΠΑΣΟΚ θα καταφέρει να παίξει σαν αθλητής, ό,τι συζητείται σήμερα στην Νέα Δημοκρατία αντηχεί σαν ανοησίες αποδυτηρίων.
Αλλά μπορεί να κάνω και λάθος. Δυστυχώς είμαι πάνω από 45άρης κι έτσι πράγματι στα αποδυτήρια μπαίνω τις περισσότερες φορές χαμένος!
Γιατί εγώ ξέρω ότι οι φράσεις:
"πρέπει να ακούσουμε την βάση"
και
"η βάση πρέπει να διευρυνθεί"
έχουνε ένα εντελώς διαφορετικό, για να μην πώ στην προκειμένη περίπτωση μάλλον διαμετρικά αντίθετο, νόημα.
Αλλά τί να ζητήσουμε τώρα από τους αμετανόητους. Εδώ ολάκερο συνέδριο στο οποίο υποτίθεται ότι θα καταθέτονταν και ερείσματα για τον προσδιορισμό της κομματικής ταυτότητας, δηλαδή του στοιχείου το οποίο λογικά είναι εντελώς ανεξάρτητο από τα προσωρινά χαρακτηριστικά του εκάστοτε αρχηγού, και τουλάχιστο τα δύο τρίτα των συνέδρων αποχώρησε από την αίθουσα αμέσως μετά την ομιλία του τελευταίου υποψηφίου.
Όχι κα. Μπακογιάννη, δεν πρέπει να αλλάξει η κομματική βάση, ποσώς μάλλον να "διευρυνθεί". Αυτό το οποίο πρέπει να γίνει είναι να αλλάξει η ηγεσία της και οι διάφοροι μηχανισμοί των κομματικοδίατων λαμόγιων, γιατί εάν φταίει κανείς για την ήττα, αυτός δεν είναι το απλό μέλος της Τοπικής Επιτροπής!
Έχετε αναμφισβήτητα κρυστάλλινη σκέψη. Θα ξεκινήσω από το σημείο που γράφετε
"Αμφισβητώ εντόνως ότι η κυβερνητική ανικανότητα που επέδειξε η Νέα Δημοκρατία είναι αποτέλεσμα ασθενούς ιδεολογικού στίγματος".
Θα χρησιμοποιήσω το δεύτερο από τα παραδείγματά μου. Όταν η κυβέρνηση της ΝΔ έδειξε σε όλους ότι φοβάται τις αντιδράσεις των αριστεροκρατούμενων ΜΜΕ, αλλά και της αριστερής αντιπολίτευσης και προτίμησε να καεί και να διαλυθεί η χώρα για τόσες ημέρες, παρά να επιβάλλει τη στοιχειώδη τάξη στο εσωτερικό της, άρα να δώσει το μήνυμα ότι είναι ανίκανη για τα θεμελιώδη, αυτό είναι κατ΄εξοχήν αποτέλεσμα ασθενούς ιδεολογικού στίγματος. Αμφιβάλλετε; Η ΝΔ ΤΡΕΜΕΙ μπροστά στην "κατακραυγή" ότι "ζωντανεύει το παρακρατικό κράτος της δεξιάς" και προτίμησε να πληγεί καίρια η ικανότητά της.
Θα απαντήσω και σε άλλα σημεία. Λέτε για τους επιχειρηματίες. Έχετε δίκιο να το λέτε, ότι αφορά το εύρος από πέραν του ΛΑΟΣ μέχρι την κεντροαριστερά. Έχετε όμως ακούσει κανέναν από δαύτους να μιλάει έτσι; Όπως και να το δείτε η ΝΔ υποτίθεται ότι είναι το κόμμα που εκφράζει τη φιλελεύθερη οικονομία, άρα ενθαρρύνει την επιχειρηματικότητα. Παντού αυτό κάνουν τα δεξιά κόμματα. Λιγότερη φορολογία και μικρότερο κράτος, ώστε να οδηγηθούμε σε ανάπτυξη δια της επιχειρηματικότητας. Αυτό η ΝΔ το λησμόνησε. Οι άλλοι δεν ασχολούνται καν. Ο Καρατζαφέρης, που με τις τόσες παλλινωδίες του ούτε ο ίδιος γνωρίζει τι στίγμα θα βγάλει την επομένη, εκτός από κορώνες στα εθνικά σε όλα τ' άλλα είναι παπαρολόγος. Το ΠΑΣΟΚ έχει καταξιωθεί ως το κόμμα που έμπασε από πατζανάκηδες μέχρι τριτοξάδελφα στο δημόσιο.
Να το συνδέσω και με το προηγούμενο. Όταν παραπονέθηκαν εμπορικοί σύλλογοι για τα επεισόδια του Δεκεμβρίου και παραχώρησε η κυβέρνηση μία επιπλέον Κυριακή, ούτε αυτό δεν κατάφερε να ελέγξει και να εφαρμόσει σωστά. Γιατί λοιπόν να την ξαναεμπιστεύονταν οι άνθρωποι; Η ΝΔ σε κάθε ευκαιρία έδειξε ότι δεν ξέρει που πατά και που πηγαίνει. Ποιους να προστατέψει και ποιος να εκθέσει. Ποιων τα αυτιά να χαιδέψει και ποιων όχι. Προτιμά εδώ και χρόνια να χαιδεύει τα αυτιά των "προοδευτικών" (δημοσιογράφων, κομμάτων, συνδικαλιστών, εκδοτών), παρά εκείνων των κομματιών της κοινωνίας που υποτίθεται ότι εκφράζει η ιδεολογία της.
Και θα κλείσω με τη δυνατότητα του Σαμαρά να στρογγυλεύει για να εκλαϊκεύει και να κοινωνεί συμπυκνωμένα την άποψή του. Σας καλώ να ξαναδιαβάσετε τους λόγους του. Εμένα με εντυπωσιάζουν οι μεταφορές του. Λέει με τρεις λέξεις: "δεν θέλω κράτος νυχτοφύλακα (ανάλγητος νεοφιλελευθερισμός), ούτε κράτος επιχειρηματία (σοσιαλισμός), θέλω κράτος διαιτητή (κοινωνικός φιλελευθερισμός)". Απλά και ωραία καταλαβαίνει ο κόσμος τι θέλει να πει. Δεν σας λέω να με πιστέψετε, σας λέω να διαβάσετε ομιλίες του ξανά και να το προσέξετε μόνοι σας.
Ναι, ο Σαμαράς δεν είναι ο σωτήρας της χώρας. Όμως για όποιον σκέπτεται και δεν αρκείται στην εικόνα νομίζω ότι είναι μία πολύ καλή λύση για τη ΝΔ. Και θα πρέπει αυτό που λέμε να το κάνουμε έμπρακτα. Με δύο ευρώ η γνώμη μας μετράει στην κάλπη. Καμία άλλη υποχρέωση.
Η αντίπαλός του το μόνο που επαναλαμβάνει διαρκώς είναι "εγώ δεν έφυγα ποτέ". Τίποτα άλλο. Πότε θα μας πει τι πιστεύει; Πότε θα μας δώσει ένα στίγμα; Έστω και με συμπυκνωμένες εκφράσεις; Είναι φανερό ότι βασίζεται στις σχέσεις της με διαφόρους. Δεν την ενδιαφέρουν τα βαθύτερα. Γι' αυτό και θα χάσει.
Χαίρομαι που κάνουμε καλό διάλογο. Το χαίρομαι πραγματικά. Λοιπόν να τον κάνουμε:
1ον Για να μην "οχυρωθώ πίσω από την ουδετερότητα" (καλό;) θα προτιμούσα κι εγώ την εκλογή του Σαμαρά από αυτήν της συνυποψηφίου του ακριβώς λόγω της ποιότητας του λόγου του και λόγω του άχρωμου, άοσμου και άγευστου έργου της κας Μπακογιάννη στις θέσεις που υπηρέτησε (έτσι για να μην το χοντρύνουμε...). Ο λόγος της είναι "παρηγορητικός", διαχειρίζεται καλά τις συζητήσεις, αλλά είναι πρόδηλα στρογγυλή (μεταφορικώς ομιλώ) και βεβαίως στην πολιτική της δράση η έμφαση στο παρασκήνιο δεν κρύβεται. Εν πάσει περιπτώσει ο λόγος για τον οποίο "προβαίνω σ' αυτή τη τοποθέτηση" (ψοφάω για ξύλινη γλώσσα!) είναι για να ξεκαθαρίσω ότι συζητώ για κάθε άλλο παρά για να υποστηρίξω την κα Μπακογιάννη.
2ον Θέλω να διαχωρίσω τη συζήτηση για τις κυβερνητικές επιδόσεις τις Νέας Δημοκρατίας επί πρωθυπουργίας Καραμανλή με τη ιδεολογική συζήτηση τόσο για το μέλλον "της παράταξης" (τι μ' έπιασε σήμερα;) όσο και τον βαθμό στον οποίο αυτή καθορίζει αποφάσεις - είτε ψηφοφόρων είτε πολιτικών ανδρών. Αλλά βεβαίως θέλω να σταθώ στα περιστατικά που επικαλείστε διότι αυτά έχουν το ζουμί. Ας πάρουμε τα Δεκεμβριανά:
Ναί έχετε δίκιο. Ασχετα από το εάν το συμμερίζομαι ή όχι, ένα δεξιό ιδεολογικό στίγμα υπαγορεύει μιά αποφασιστική (με τ' όνομά του: μια σκληρή) αντίδραση και καταστολή των κινητοποιήσεων. Σωστό. Κι αυτό δεν έγινε. Οντως.
Θα μπορούσα πράγματι να το εκλάβω ως έλλειψη ιδεολογικής αυτοπεποίθησης απέναντι στην εξ' αριστερών κριτική.
Απλώς έχω άλλη θεωρία για την σχέση αιτίας και αιτιατού. Ισχυρίζομαι ότι η ληθαργική κατάσταση της κυβέρνησης εκείνες τις ημέρες ήταν αποτέλεσμα:
1. Γενικής αδυναμίας της κυβέρνησης ως μηχανισμού να αντιμετωπίσει καταστάσεις κρίσης.
2. Επίγνωσης της αδυναμίας της αυτής και άρα φόβου ότι η αναποτελεσματική της επέμβαση θα επιδείνωνε τα πράγματα.
3. Χάραξη επικοινωνιακής γραμμής άμυνας πίσω από τον τελικό ισχυρισμό "ναί αλλά δεν θρηνήσαμε θύματα"
Η κυβέρνηση γνώριζε ότι θα μπορούσε να πουλήσει πολύ καλά την επιτυχία της να αντιμετωπίσει την κατάσταση. Κι αυτή την επιτυχία θα μπορούσε να την πουλήσει θαυμάσια και σε κεντροαριστερούς όση κριτική κι αν της ασκείτο. Απλώς δεν πίστευε στην ικανότητά της να επιτύχει και παρέλυσε μπροστά στην συναίσθηση της ανικανότητάς της (μιά κατάσταση μοιρολατρικής αποδοχής του μοιραίου δηλαδή, πολύ συγγενής μ' αυτήν που την οδήγησε - ας μην κρυβόμαστε - στις πρόωρες εκλογές).
Αλλά αυτό είναι ο ισχυρισμός. Ας δούμε και τα επιχειρήματα:
Εάν η κυβέρνηση είχε γενικώς δείξει επιδείξει επιτυχίες σε άλλα μέτωπα της δράσης της τότε ναί, τα Δεκεμβριανά θα μπορούσαν να ήταν ένδειξη ιδεολογικής αμηχανίας. Αλλά η κυβέρνηση αυτή είχε επιδείξει πλήρη ανικανότητα ακόμα και σε τομείς που είναι ιδεολογικά αδιάφοροι (όρεξη νάχουμε να λέμε). Κι αυτό ακριβώς, η αδυναμία της να παράγει γενικώς έργο ακόμα και σε ουδέτερους τομείς είναι αυτό που με κάνει να αποσυνδέω την αποτυχία της με ιδεολογικά προβλήματα. Δεν υποστηρίζω καθόλου ότι "οι ιδεολογίες δεν έχουν σημασία" κάθε άλλο! Ισα ίσα πιστεύω ότι η ιδεολογική επεξεργασία είναι ζωτικό πολιτικό καθήκον πολύ σχετικό με πεζά συγκεκριμένα αποτελέσματα "στην καθημερινότητα του πολίτη". Επιμένω όμως στη θέση μου ότι οι μεταξωτές ιδεολογίες θέλουν και επιδέξια διακυβέρνηση.
Ας πούμε η "δεξιά σκληρότητα" της Αστυνομίας δεν έλλειψε από την προηγούμενη διακυβέρνηση. Εμ δεν ήταν "δεξιά σκληρότητα" η φουκαριάρα. Ηταν τραμπουκοσκληρότητα. Ηταν έλλειψη επαγγελματισμού, ήταν απώλεια ελέγχου, ήταν ανικανότητα επιχειρησιακής διοίκησης (με πολιτική ευθύνη ασφαλώς) και - βεβαίως, το ασυγχώρητο στην πολιτική και την ηγεσία - ήταν τελείως αναποτελεσματική.
Θέλω να γίνει πραγματική ιδεολογική συζήτηση μεταξύ των ανθρώπων της Νέας Δημοκρατίας. Βεβαίως και θέλω! Διότι αυτό θα σημαίνει ότι οι άνθρωποι της Νέας Δημοκρατίας είναι έτοιμοι να απαιτήσουν ηγεσία δεδομένης αποτελεσματικότητας στην οποία το ιδεολογικό πλαίσιο έχει πράγματι νόημα. Κι ότι κάποια στιγμή, αν ξανακούσουν για "συμπεριφορές που πλήγωσαν" θα βάλουν τα γέλια αντί να είναι βουρκωμένοι.
Και μαζί με τους ανθρώπους της Νέας Δημοκρατίας θα συζητάμε και εμείς οι υπόλοιποι που μπορεί να μην είμαστε ακριβώς με τα χαρτομάντηλα αλλά απαιτούμε ένα επίπεδο απ' όλο το πολιτικό φάσμα. Ακριβώς για να μπορέσουμε να κάνουμε πολιτική συζήτηση.
Να κλείσω με μιά πάσα - όχι για να κάνω αντιπολίτευση στην κυβέρνηση Καραμανλή (θα παραβίαζα ανοικτές πόρτες) ούτε πολύ περισσότερο για να υπερασπιστώ προκαταβολικά το ΠΑΣΟΚ. Αλλά για να δείξω το έλλειμα πολιτικής.
Οταν επρόκειτο να γίνει το debate, ως πνευματική άσκηση, σκεφτόμουν ποιά θα ήταν η καλύτερη ερώτηση που θα μπορούσε να τεθεί στον Καραμανλή από τον πολιτικό του αντίπαλο - τον Παπανδρέου δηλαδή. Ποιά θα ήταν η ερώτηση που θα ήταν πολιτικά και επικοινωνιακά η πλέον εύστοχη προκειμένου να αναδείξει την πλήρη αποτυχία της κυβέρνησης της Νέας Δημοκρατίας.
Τελικά κατέληξα: Κύριε πρωθυπουργέ, στο 5 ετές διάστημα κατά το οποίο έχετε την ευθύνη της κυβέρνησης ποιά θεωρείτε τα τρία σημαντικότερα επιτεύγματά της;
1. Η συνεισφορά στην απόρριψη του Σχεδίου Ανάν. Οι πιέσεις ήταν αφόρητες. Έπεσε πολύ χρήμα, διάφοροι πολιτικοί (Ντόρα, Γιωργάκης) πήραν θέση πριν από όλους τους αρμοδιότερους, και ο Καραμανλής έπαιξε φοβερό "κατενάτσιο" κάνοντας συμβούλιο αρχηγών στο 90' και αφήνοντας τον Τάσσο να καλλιεργήσει κλίμα υπέρ του ΟΧΙ
2. Η στροφή στην Ρωσία. Ενεργειακά (αγωγός πετρελαίου Μπουργκάς-Αλεξανδρούπολη, αγωγός αερίου South Stream και αμυντικές συμφωνίες)
3. Επιτυχημένη πώληση της Ολυμπιακής (υπερ-δεκαετής διακαής πόθος όλων των ελληνικών κυβερνήσεων), και δευτερευόντως επιτυχημένη πώληση του ΟΤΕ. Η πώληση της Ολυμπιακής απάλλαξε τον ελληνικό λαό από ένα δυσβάσταχτο και διαρκές έξοδο και συνετέλεσε στον καλύτερο εσωτερικό ανταγωνισμό, παρόλο που η κυρία Ντόρα προεκλογικά έδωσε μεγάλες αβάντες στον φίλο της Βασιλάκη της Aegean.
Αυτά με νοιάζουν, σε αυτά θεωρώ επιτυχημένη τη διακυβέρνηση Καραμανλή. Με νοιάζουν και ορισμένα άλλα, κάπως υποδεέστερα, που όμως απέτυχε. Αλλά σίγουρα δε με νοιάζουν τα θέματα που υπερπροβάλλονται από τα ΜΜΕ. Με θλίβει που αυτά τα τελευταία διαμορφώνουν συνειδήσεις και αλλάζουν κυβερνήσεις.
Στα Δεκεμβριανά του 2009 και στη σύνδεσή τους με την ιδεολογία θα επανέλθω.
Ισχυρίζομαι ότι η αποτελεσματικότητα με την οποία ηγείσαι είναι σε μεγάλο βαθμό σημαντικότερη από τις ιδεολογικές θέσεις τις οποίες επικαλείσαι έστω και εάν τις εφαρμόζεις κατά γράμμα (εξαιρώ τις ακραίες ιδεολογικές θέσεις, ας πούμε εξαιρώ την άκρα δεξιά και την άκρα αριστερά. Δηλαδή υποστηρίζω ότι η θέση μου ισχύει εντός του φάσματος που ορίζουν οι έννοιες κεντροδεξιά και κεντροαριστερά σε Ελλάδα και Ευρώπη).
Για τους βιαστικούς: Ισχυρίζομαι συγχρόνως ότι η μελέτη, επεξεργασία, παραγωγή, υιοθέτηση ιδεολογικών θέσεων, σκεπτικού και φιλοσοφίας έχει τεράστια σημασία στην πολιτική αλλά και τη ηγεσία ευρύτερα. Είναι μέρος της πολιτικής, είναι μέρος του ορισμού της. Η σημασία αυτή όμως δεν μπορεί να διαφανεί εάν δεν επιτευχθεί ένα επίπεδο αποτελεσματικότητας ηγεσίας. Διότι αυτή η αποτελεσματικότητα είναι - αν μη τι άλλο - απαραίτητη για να ΜΠΟΡΕΙΣ ΝΑ ΕΦΑΡΜΟΣΕΙΣ μιά ιδεολογική θέση. Το να μπορείς εφαρμόζεις θέσεις είναι προνόμιο που πρέπει να το κερδίσεις – δεν είναι αυτονόητο.
Ισχυρίζομαι τέλος, ότι στην θέση στην οποία βρίσκεται η Νέα Δημοκρατία, αλλά και η ελληνική πολιτική, το έλλειμα αποτελεσματικότητας είναι το επείγον. Το έλλειμα ιδεολογικών ερεισμάτων είναι το σημαντικό (αλλά έπεται).
Εξηγούμαι πρόχειρα ως εξής: Δύο διαφορετικές ιδεολογικές θέσεις οδηγούν σε διαφορετικές αποφάσεις σχετικά με τον σχεδιασμό της φορολογικής κλίμακος. Σωστό. Αμφότερες όμως οι αποφάσεις είναι χαμηλής σημασίας εάν έχεις φοροδιαφυγή 35%. Προτιμώ μιά φορολογική κλίμακα με την οποία διαφωνώ αρκεί να πληρώνουν όλοι το ορισθέν μερίδιο παρά την κλίμακα της αρεσκείας μου αν πληρώνουν μόνο αυτοί που δεν ξεφεύγουν. Αν αυτό δεν μπορεί να επιτευχθεί, τότε η συζήτηση για τις κλίμακες και την ιδεολογική τους τεκμηρίωση περιέρχεται σε δεύτερη μοίρα. Οσο για την ίδια την φοροδιαφυγή δεν ξέρω καμμιά πολιτική ιδεολογία που να την υπερασπίζεται. (Την υπερασπίζεται βέβαια σύσσωμη η κοινωνία ή τουλάχιστον όσοι μπορούν και φοροδιαφεύγουν)
Τις θέσεις αυτές θα υπερασπιστώ στον επόμενο σχόλιο όπου θα σχολιάσω τα επιτεύγματα της διακυβέρνησης της Νέας Δημοκρατίας που προέκρινες (στα οποία συνομολογώ). Θα σου παραθέσω όμως τα επιχειρήματα που κατά την άποψή μου δείχνουν το εξής: η ήττα της δεν οφείλεται σε ιδεολογικό πρόβλημα. Κι αν τέλος πάντων ήταν ιδεολογικό, αυτό ήταν επακόλουθο πρόβλημα προερχόμενο από την παντελή έλλειψη αυτού που απαξιωτικά λέμε «διαχειριστική ικανότητα». Ελλειπε αυτή η ταπεινή, πεζή, «διαχειριστική ικανότητα», έλλειπαν βεβαίως κι άλλα πολύ σημαντικά χαρακτηριστικά ηγεσίας, οπότε κάθε αναφορά σε ιδεολογικές φιλοδοξίες είναι προβληματισμός πολυτελείας.