|
Το Αντίβαρο δημιουργήθηκε πριν από 8 χρόνια, τον Μάιο του 2001, με σύνθημα "Αντίβαρο στην ιδιωτεία" προσπαθώντας να ενεργοποιήσει τους αναγνώστες του στα κοινά. Αυτό, μεταξύ άλλων, σημαίνει ότι το καθήκον μας στη Δημοκρατία δεν τελειώνει με την ψήφο. Μάλλον εκεί αρχίζει. Δηλαδή ψηφίζουμε κάθε μέρα και όχι κάθε τέσσερα χρόνια. Το όνομα Αντίβαρο επιλέχθηκε και για έναν ακόμη λόγο. Επειδή προσφέρει ενημέρωση και απόψεις από μία εναλλακτική σκοπιά, εναλλακτική των κυρίαρχων Μέσων Μαζικής Ενημέρωσης.
Με αφορμή τις προσεχείς Ευρωεκλογές, το Αντίβαρο πήρε την πρωτοβουλία μίας εναλλακτικής "τηλεμαχίας", ενός "αντι-debate". Έτσι κάλεσε τρεις επικεφαλής νέων παρατάξεων που έθεσαν υποψηφιότητα για τις προσεχείς ευρωεκλογές. Τα δύο πρώτα ερωτήματα που τέθηκαν είναι διαφορετικά για τον καθένα, ενώ τα υπόλοιπα οκτώ είναι κοινά. Το χαρακτηριστικό των τριών παρατάξεων είναι ότι αγνοήθηκαν παντελώς από τα "κεντρικά" Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης.
Οι τρεις επικεφαλής είναι οι εξής:
- ο πρόεδρος της Δημοκρατικής Αναγέννησης και επικεφαλής του ψηφοδελτίου του Πανελλήνιου Μακεδονικού Μετώπου (ΠΑΜΜΕ) κ. Στέλιος Παπαθεμελής
- ο πρόεδρος του νεοπαγούς κόμματος Δημοκρατικοί κ. Μελέτης Μελετόπουλος. Ο Άρειος Πάγος ακύρωσε το ψηφοδέλτιο των Δημοκρατικών για τυπικούς γραφειοκρατικούς λόγους.
- ο πρόεδρος του νεοπαγούς κόμματος Κοινωνία και επικεφαλής του ψηφοδελτίου του κ. Εμμανουήλ Βολουδάκης
Τους καλωσορίζουμε ηλεκτρονικά στο ηλεκτρονικό περιοδικό Αντίβαρο και παραθέτουμε τις απαντήσεις που μας έκαναν την τιμή να δώσουν.
ΣΤΕΛΙΟΣ ΠΑΠΑΘΕΜΕΛΗΣ -- ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΟ ΜΑΚΕΔΟΝΙΚΟ ΜΕΤΩΠΟ

1. Γιατί "Μακεδονικό" Μέτωπο; Μήπως περιορίζει το κόμμα σε μία μόνο διάσταση, σε ένα μόνο θέμα;
ΣΤΕΛΙΟΣ ΠΑΠΑΘΕΜΕΛΗΣ: Το τεράστιο πρόβλημα ξεκαθαρίσματος του πολιτικού λόγου και της αντιστοίχησής του με την πολιτική πράξη, είναι απόλυτα συνδεδεμένο με την επιλογή μας. Δεν μπορεί λοιπόν μια τόσο ξεκάθαρη προσέγγιση του τύπου που υποστηρίζουμε εμείς, να πάμε δηλαδή στην Ευρωβουλή με κεντρικό στόχο να κλειδώσουμε το όνομα της Μακεδονίας να θεωρείτε μονοθεματική, απλά και μόνο αν θυμηθούμε αυτό που είπε ο μεγάλος Ίωνας Δραγούμης: Αν σωθεί η Μακεδονία, θα σωθεί και η Ελλάδα.
Αυτό σημαίνει πολύ απλά την πραγματική ανάγκη που έχει ήδη διαμορφωθεί στην ελληνική κοινωνία για πλήρη αλλαγή στάσης στον τρόπο που αντιμετωπίζουμε, τόσο τα εθνικά όσο και τα οικονομικά και κοινωνικά προβλήματα.
Αν μάθουμε για παράδειγμα να λέμε ένα κάθετο «όχι» στην κάθε είδους έξωθεν και έσωθεν της χώρας επιταγές των διαφόρων τύπων «φίλων» ή εχθρών μας – με πρώτο όχι στην σκοπιανή και διεθνή προπαγάνδα – μπορούμε να πούμε και ένα κάθετο όχι στη σήψη, τη διαφθορά, την πολιτική απάτη, την περιδίνηση στην οποία βρίσκεται η χώρα σε όλα τα ζητήματα που την απασχολούν.
Με αυτό το πολιτικό πρόθεμα, η παρουσία μας στο Ευρωκοινοβούλιο, πέρα από την κατοχύρωση του ονόματος της Μακεδονίας στην ΕΕ, εγγυάται και την παρουσία μας σε όλη τη γκάμα της πολιτικής ατζέντας που καλύπτεται από το έστω αδύναμο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο. Στα εθνικά θέματα πχ την διακοπή των ενταξιακών διαπραγματεύσεων της Τουρκίας αν δεν αποχωρήσουν όλα τα στρατεύματα κατοχής από την Κύπρο, στα οικονομικά θέματα αναθεώρηση της Λισαβόνας, της ΚΑΠ, του καθεστώτος Κοινοτικής Προτίμησης κλπ και στα κοινωνικά θέματα την εξασφάλιση του κατώτερου εγγυημένου εισοδήματος, του προσανατολισμού πόρων για το δημογραφικό πρόβλημα, την ενδυνάμωση των ισορροπιών στην κοινωνική συνοχή και την προνομιακή ενίσχυση των μικρομεσαίων επιχειρήσεων απέναντι στις πολυεθνικές.
Το ζητούμενο όμως του καθαρού πολιτικού λόγου, όπως αντιλαμβάνεσθε προκύπτει από μόνο του από την τοποθέτηση και μόνο σε αυτά τα ζητήματα. Δεν υπάρχει κανείς πχ πολιτικός φορέας, από την άκρα δεξιά ως την άκρα αριστερά, που να διαφωνεί με το φαινόμενο του θερμοκηπίου και με την ανάγκη αντιμετώπισής του. Ωστόσο, ο πολιτικός λόγος έτσι όπως διαμορφώνεται, γίνεται χαοτικός και ο λαός τον αντιλαμβάνεται με τη γνωστή προσέγγιση του τύπου: Όλοι τα ίδια λένε.
Εμείς λοιπόν δεν λέμε τα ίδια με τους άλλους. Εμείς λέμε, ελάτε να τραβήξουμε μια κάθετη γραμμή στο Ευρωκοινοβούλιο απέναντι στη Σκοπιανή και Διεθνή προπαγάνδα κατά της πατρίδας μας, μεταφέροντας το Panhellenic Macedonian Front μέσα στα έδρανα του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου. Δώστε μας τη δυνατότητα να κάνουμε κάτι συγκεκριμένο, συγκροτημένο και με στόχευση ωφέλιμη για την πατρίδα και τον λαό μας.
2. Πώς κρίνετε το γεγονός ότι μόλις την τελευταία εβδομάδα του Μαΐου αναφέρθηκε η παράταξή σας στις δημοσκοπήσεις; Εάν δεχθούμε τα ποσοστά που παρουσιάζονται δημοσίως, εκτιμάτε ότι "προλαβαίνετε" την αναρρίχηση σε τέτοια επίπεδα ώστε να εκλέξετε έδρα στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο;
ΣΤΕΛΙΟΣ ΠΑΠΑΘΕΜΕΛΗΣ: Μην ξεχνάτε πως όλο το πολιτικό σύστημα που εκφράζεται στο ελληνικό κοινοβούλιο, είναι υπέρ της διπλής ή σύνθετης ονομασίας. Συμπεριλαμβανομένου και του ΛΑΟΣ, που συνεχίζει να ψαρεύει σε θολά νερά, προτείνοντας μάλιστα ως επικεφαλής του ψηφοδελτίου του την κ. Τζαβέλλα, γνωστών απόψεων και για το Σκοπιανό αλλά και για το Βορειοηπειρωτικό.
Έτσι το κλίμα στο οποίο κινείται το Πανελλήνιο Μακεδονικό Μέτωπο, είναι ούτως ή άλλως εχθρικό, με το κεντρικό διαχειριστικό πολιτικό κατεστημένο, σε αγαστή συνεργασία με τους εργολάβους καναλάρχες και τραπεζικό σύστημα, να συνεχίζει να έχει την άποψη ότι οι «μπίζνες» με τα Σκόπια, είναι σε μεγαλύτερη προτεραιότητα από ότι τα εθνικά μας ζητήματα.
Τα ποσοστά που βλέπουμε στις κατά παραγγελία δημοσκοπήσεις τους μας βλέπουν χαμηλά, την ίδια ώρα που στο διαδίκτυο, τα ποσοστά μας κυμαίνονται από 4 έως και 5%. Αυτό το «επιστημονικό παράδοξο» έχει να κάνει με την προσπάθεια δημιουργία κλίματος αρνητικού για το Πανελλήνιο Μακεδονικό Μέτωπο από τα μεγαλοκάναλα και τους πολιτικούς τους συνεταίρους.
Από κει και πέρα, ο λαός είναι που θα αποφασίσει την ερχόμενη Κυριακή για το αν θέλει ή όχι το Πανελλήνιο Μακεδονικό Μέτωπο να πάει στην Ευρωβουλή, για να κλειδώσει το όνομα της Μακεδονίας μας.
3. Ποια είναι η γνώμη σας για τη διεύρυνση της Ευρωπαΐκής Ένωσης;
ΣΤΕΛΙΟΣ ΠΑΠΑΘΕΜΕΛΗΣ: Η ΕΕ έπρεπε να προχωρήσει στην εμβάθυνση και όχι στη διεύρυνση. Αυτή τη στιγμή πληρώνουμε τις επιλογές των μάνατζερς της κομισιόν, που προέταξαν την οικονομική εξάπλωση της ΕΕ και όχι το βάθεμα του ευρωπαϊκού κεκτημένου όπως συνηθίζεται να λέγεται.
Περαιτέρω διεύρυνση θα δυσκολέψει ακόμη περισσότερο τα πράγματα, εντάσσοντας δηλαδή και άλλες φτωχές στα οικονομικά αλλά και στην δημοκρατική τους παιδεία χώρες.
4. Είναι εφικτή μία συμφωνία με τα Σκόπια για λύση στο ζήτημα της ονομασίας, και κάτω από ποιες προϋποθέσεις;
ΣΤΕΛΙΟΣ ΠΑΠΑΘΕΜΕΛΗΣ: Δεν έχουμε δικαίωμα να κάνουμε κανενός τύπου συμφωνία με τα Σκόπια για το όνομα. Μην ξεχνάτε πως μια τέτοιου τύπου προσέγγιση, δεν αφορά εμάς, αλλά όλους όσους αγωνίσθηκαν γι αυτόν τον τόπο αλλά και τα παιδιά μας τα οποία θα πρέπει να παραλάβουν όσα λιγότερα προβλήματα γίνεται από εμάς.
Οποιαδήποτε συμφωνία για διπλή ή σύνθετη ονομασία, με δεδομένο τον Σκοπιανό αλυτρωτισμό, θα είναι κατάρα για τα παιδιά μας και για τις γενιές που έρχονται.
5. Πώς βλέπετε την πορεία του Κυπριακού, στα πλαίσια της προετοιμασίας του ΟΗΕ για παρουσίαση νέου σχεδίου λύσης, αντίστοιχου - ενδεχομένως - στο Σχέδιο Ανάν του 2004.
ΣΤΕΛΙΟΣ ΠΑΠΑΘΕΜΕΛΗΣ: Ήμασταν και παραμένουμε κατά οποιουδήποτε σχεδίου τύπου Ανάν. Η θέση μας και μέσα από το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, είναι ξεκάθαρη: Καμία συνέχιση της ενταξιακής πορείας της Τουρκίας στη ΕΕ, αν πρώτα δεν αποχωρήσουν τα στρατεύματα κατοχής από την Κύπρο.
6. Μετά από συμφωνίες του 2003 και του 2009, η Ελλάδα διατηρεί τον εναέριο έλεγχο της Βουλγαρίας, της Αλβανίας και της ΠΓΔΜ για λογαριασμό του ΝΑΤΟ όμως υπογράφει και τη «συνδιαχείριση» του Αιγαίου με την Τουρκία μετά την αποδοχή Τούρκου στρατηγού στο στρατηγείο της Λάρισας. Πώς το σχολιάζετε;
ΣΤΕΛΙΟΣ ΠΑΠΑΘΕΜΕΛΗΣ: Η υποχωρητική στάση των ελληνικών κυβερνήσεων, μας οδήγησε στο ανοσιούργημα της τοποθέτησης Τούρκου στρατηγού στη Λάρισα. Όσο για τον εναέριο χώρο και τον έλεγχό του, να μην ξεχνάμε πως τα awacs της βάσης του Ακτίου, ήταν αυτά που καθοδηγούσαν επί κυβερνήσεων Σημίτη, τα βομβαρδιστικά του ΝΑΤΟ στην Σερβία. Τέτοιου τύπου «έλεγχο» τον χαρίζουμε σε όλους όσους συνεχίζουν να υποστηρίζουν πως η Ελλάδα αποτελεί σημαντικό άξονα της στρατηγικής της Συμμαχίας.
7. Ποιον ρόλο εκτιμάτε ότι μπορεί να παίξει η Ελλάδα στη διεθνή σκηνή, δεδομένου ότι θεωρείται μία μικρή και αδύναμη χώρα της Ευρώπης;
ΣΤΕΛΙΟΣ ΠΑΠΑΘΕΜΕΛΗΣ: Η Ελλάδα, όταν κυβερνήθηκε από μεγάλους ηγέτες (παρά τα λάθη και τις παραλήψεις τους) όπως ο Κωνσταντίνος Καραμανλής και ο Ανδρέας Παπανδρέου, απέδειξε επανειλημμένα πως ούτε μικρή, αλλά ούτε και αδύναμη είναι.
Χρειάζεται να επαναπροσδιορίσουμε τη στάση μας, από ουραγό των αποφάσεων στη διεθνή σκακιέρα, σε σοβαρό και αποφασισμένο παίκτη στη διεθνή σκακιέρα. Δεν λέμε τίποτε καινούργιο. Έχουμε άφθονα παραδείγματα από το παρελθόν, με μεγάλους και ιστορικούς πολιτικούς ηγέτες, όπως ο Βενιζέλος και ο Τρικούπης. Αν δεν μπορούμε να παράξουμε πρωτογενή πολιτική πρακτική, ας τους αντιγράψουμε επιτέλους.
8. Ποιοι είναι οι βασικοί άξονες της οικονομικής διαχείρισης που υιοθετεί το κόμμα σας;
ΣΤΕΛΙΟΣ ΠΑΠΑΘΕΜΕΛΗΣ: Μεγαλύτερη κρατική παρέμβαση. Μέτρα καταπολέμησης της ύφεσης με αύξηση κρατικών δαπανών. 'Ενδυνάμωση κοινωνικού κράτους.
Καταπολέμηση της ανεργίας, ιδίως των νέων, δίκαιος μισθός και αξιοπρεπείς συντάξεις. Όχι τυφλή προσαρμογή στις επιταγές της ΕΕ., πρόταξη εθνικών οικονομικών πολιτικών. Σοβαρή στήριξη του αγρότη και των μικρομεσαίων.
Δίκαιο φορολογικό σύστημα. Να πάψουν οι μισθωτοί και οι συνταξιούχοι να είναι τα μόνιμα υποζύγια.
Πλήρης διαφάνεια στη διαχείριση του κρατικού χρήματος με πρόταξη του δημοσίου συμφέροντος, πέρα και πάνω από τα συμφέροντα συντεχνιών και διαπλοκής. Καταπολέμηση διαφθοράς που ξεπερνά τα κόμματα. Τέλος στην ατιμωρησία.
Οικογένεια: Γενναία στήριξή της, πνευματική, κοινωνική, οικονομική. Αποτελεσματικά κίνητρα για την αντιμετώπιση της καλπάζουσας δημογραφικής κατάρρευσης. Δραστικά μέτρα διάσωσης των νέων μας από τον εφιάλτη των ναρκωτικών.
9. Ποια είναι η άποψή σας για τις σχέσεις Εκκλησίας - Κράτους;
ΣΤΕΛΙΟΣ ΠΑΠΑΘΕΜΕΛΗΣ: Ο κορμός της Ορθοδοξίας, 2000 χρόνια τώρα, μόνο θετικά προσέφερε στην Ελλάδα. Οι σχέσεις Εκκλησίας – Κράτους, ήταν, παραμένουν και θα συνεχίσουν να παραμένουν άρρηκτες.
10. Πώς βλέπετε την Ελλάδα μετά από 10 χρόνια; Είστε αισιόδοξος για το μέλλον της χώρας;
ΣΤΕΛΙΟΣ ΠΑΠΑΘΕΜΕΛΗΣ: Το πλέον δύσκολο των ερωτημάτων σας. Αν δεν μπει φραγμός στην κατρακύλα που έχουμε πάρει σε όλα τα μέτωπα, εθνικό, οικονομικό, κοινωνικό, πολύ φοβάμαι πως τα πράγματα δεν θα πάνε καλά στη χώρα μας για τα επόμενα χρόνια.
Ωστόσο θα ήθελα εδώ αντλώντας δύναμη από την τρισχιλιόχρονη ιστορία αυτού του έθνους και του λαού να πω: Τρεις χιλιάδες τώρα χρόνια, δεν μας φάγαν τα λιοντάρια. Μάλλον είναι δύσκολο να μας φάνε τα σκουλήκια.
Ευχαριστούμε για τη φιλοξενία
ΜΕΛΕΤΗΣ ΜΕΛΕΤΟΠΟΥΛΟΣ - ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΟΙ

1. Πείτε μας δυο λόγια για το νέο αυτό κόμμα. Τι διαφορετικό κομίζετε από τα υπάρχοντα κόμματα.
ΜΕΛΕΤΗΣ ΜΕΛΕΤΟΠΟΥΛΟΣ: Οι ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΟΙ αποτελούν κόμμα πολιτών και όχι επαγγελματιών πολιτικών.Επιδιώκουν την αντικατάσταση της κληρονομικής ολιγαρχίας, που κυβερνά την χώρα τις τελευταίες δεκαετίες και την έχει οδηγήσει στην χρεωκοπία,από μία νέα ιθύνουσα τάξη,που θα αποτελείται από τα καλύτερα στοιχεία της Ελληνικής κοινωνίας.Οι ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΟΙ δεν είναι κίνηση διαμαρτυρίας,αλλά θέλουν να διαμορφώσουν μία εναλλακτική λύση διακυβέρνησης.
2. Ο Άρειος Πάγος ακύρωσε το ψηφοδέλτιο των Δημοκρατικών για τις ευρωεκλογές για "τυπικούς λόγους". Τι ακριβώς έγινε; Πώς θα κινηθείτε το επόμενο διάστημα;
ΜΕΛΕΤΗΣ ΜΕΛΕΤΟΠΟΥΛΟΣ: Ο ΄Αρειος Πάγος,χωρίς να υφίσταται απολύτως κανένα κώλυμα εκλογιμότητας,ακύρωσε το ψηφοδέλτιό μας επικαλούμενος κάποια διαδικαστική λεπτομέρεια ενός νόμου του 1981.Ο καθένας εξάγει τα συμπεράσματά του.Εμείς από τον αποκλεισμό μας αντλήσαμε δύναμη,αποφασιστικότητα και πεποίθηση γιά την ορθότητα των αναλύσεών μας και το δίκαιο του αγώνα μας.
3. Ποια είναι η γνώμη σας για τη διεύρυνση της Ευρωπαΐκής Ένωσης;
ΜΕΛΕΤΗΣ ΜΕΛΕΤΟΠΟΥΛΟΣ: Η διεύρυνση της Ευρωπαϊκής ΄Ενωσης πρέπει να πραγματοποιηθεί μόνον προς χώρες με σαφή ευρωπαϊκά χαρακτηριστικά και μετοχή στον Ευρωπαϊκό πολιτισμό,που ανάγεται στην Αρχαία Ελλάδα,στον Χριστιανισμό και τον Διαφωτισμό.
4. Είναι εφικτή μία συμφωνία με τα Σκόπια για λύση στο ζήτημα της ονομασίας, και κάτω από ποιες προϋποθέσεις;
ΜΕΛΕΤΗΣ ΜΕΛΕΤΟΠΟΥΛΟΣ: Λύση με τα Σκόπια μπορεί να υπάρξει μόνον εφ'όσον η πΓΔΜ αποκυρήξει την προσπάθεια σφετερισμού του ονόματος της Μακεδονίας και εξαλείψει κάθε ίχνος αλυτρωτισμού στο εκπαιδευτικό της σύστημα και στην επίσημη ιδεολογία της.Αυτά προϋποθέτουν σοβαρή Ελληνική εξωτερική πολιτική,ενεργότατη παρουσία στους διεθνείς οργανισμούς και στενή συνεργασία με την Ομογένεια.
5. Πώς βλέπετε την πορεία του Κυπριακού, στα πλαίσια της προετοιμασίας του ΟΗΕ για παρουσίαση νέου σχεδίου λύσης, αντίστοιχου - ενδεχομένως - στο Σχέδιο Ανάν του 2004.
ΜΕΛΕΤΗΣ ΜΕΛΕΤΟΠΟΥΛΟΣ: Η Τουρκία δεν πρόκειται να αποχωρήσει από το κατεχόμενο κυπριακό έδαφος,που κατέλαβε διά των όπλων,εκτός αν η λύση που θα συμφωνηθεί της δίδει ίση ή μεγαλύτερη κυριαρχία επί του συνόλου της νήσου από αυτήν που διαθέτει σήμερα.Επομένως,η λύση είναι ή μακρά αναμονή ή διεθνής κινητοποίηση γιά την εκδίωξη των τουρκικών στρατευμάτων και την αποκατάσταση του status quo ante.Σε κάθε περίπτωση,η ένταξη της Κυπριακής Δημοκρατίας στην Ευρωπαϊκή ΄Ενωση μας δίδει το προνόμιο του μη επισπεύδοντος.
6. Μετά από συμφωνίες του 2003 και του 2009, η Ελλάδα διατηρεί τον εναέριο έλεγχο της Βουλγαρίας, της Αλβανίας και της ΠΓΔΜ για λογαριασμό του ΝΑΤΟ όμως υπογράφει και τη "συνδιαχείριση" του Αιγαίου με την Τουρκία μετά την αποδοχή Τούρκου στρατηγού στο στρατηγείο της Λάρισας. Πώς το σχολιάζετε;
ΜΕΛΕΤΗΣ ΜΕΛΕΤΟΠΟΥΛΟΣ: Η Τουρκία παγίως προτάσσει τα εθνικά της συμφέροντα των συμμαχικών της νατοϊκών υποχρεώσεων.Η Ελλάδα δεν έδωσε απολύτως καμμία μάχη γιά να διασφαλίσει τα γεωστρατηγικά της συμφέροντα μέσα στην διαρκώς εξελισσόμενη δομή του ΝΑΤΟ.
7. Ποιον ρόλο εκτιμάτε ότι μπορεί να παίξει η Ελλάδα στη διεθνή σκηνή, δεδομένου ότι θεωρείται μία μικρή και αδύναμη χώρα της Ευρώπης;
ΜΕΛΕΤΗΣ ΜΕΛΕΤΟΠΟΥΛΟΣ: Μικρή και αδύναμη είναι όποια χώρα αισθάνεται και συμπεριφέρεται ως μικρή και αδύναμη.Η Ελλάδα έχει τεράστια γεωστρατηγικά συγκριτικά πλεονεκτήματα,τα οποία ουδέποτε ετέθησαν στον δημόσιο διάλογο.΄Αλλωστε,απουσιάζει παντελώς στα πλαίσια του σημερινού πολιτικού συστήματος η σοβαρή συζήτηση γιά τα ζητήματα αυτά.Κυριαρχεί η προάσπιση πελατειακών και προσωπικών συμφερόντων.Οι ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΟΙ θέλουν να εισαγάγουν στον δημόσιο διάλογο αυτά τα θέματα.
8. Ποιοι είναι οι βασικοί άξονες της οικονομικής διαχείρισης που υιοθετεί το κόμμα σας;
ΜΕΛΕΤΗΣ ΜΕΛΕΤΟΠΟΥΛΟΣ: Ελεύθερη οικονομία με κανόνες.Κοινωνικό κράτος σύγχρονο και λειτουργικό.Ανασυγκρότηση της παραγωγικής βάσης με στροφή στα διεθνή συγκριτικά πλεονεκτήματα της χώρας.Πράσινη οικονομία που φέρνει συνάλλαγμα και δημιουργεί θέσεις εργασίας.
9. Ποια είναι η άποψή σας για τις σχέσεις Εκκλησίας - Κράτους;
ΜΕΛΕΤΗΣ ΜΕΛΕΤΟΠΟΥΛΟΣ: Διακριτοί ρόλοι.΄Οχι ανιστόρητος και αντίθετος στά αισθήματα της συντριπτικής πλειοψηφίας χωρισμός.Ούτε διαπλοκή με οικονομικές προεκτάσεις.
10. Πώς βλέπετε την Ελλάδα μετά από 10 χρόνια; Είστε αισιόδοξος για το μέλλον της χώρας;
ΜΕΛΕΤΗΣ ΜΕΛΕΤΟΠΟΥΛΟΣ: Οπως είπε ο Ελβετός δάσκαλός μου,σοσιαλιστής πολιτικός και σπουδαίος κοινωνιολόγος Jean Ziegler,τα χέρια του Θεού είμαστε εμείς.
ΕΜΜΑΝΟΥΗΛ ΒΟΛΟΥΔΑΚΗΣ - ΚΟΙΝΩΝΙΑ

1. Η Κοινωνία περιγράφεται ως "πολιτική παράταξη συνεχιστών του Καποδίστρια". Τι είναι αυτό που συνεχίζετε από τον Καποδίστρια; Υπάρχει κάποια άλλη προσωπικότητα από τη σημερινή εποχή της οποίας την μαρτυρία στα εν γένει δημόσια πράγματα θεωρείτε σημαντική;
ΕΜΜΑΝΟΥΗΛ ΒΟΛΟΥΔΑΚΗΣ: Είναι πίστη και θεμελιακή αρχή της Παρατάξεώς μας πως η πνευματική εξουσία της Εκκλησίας πρέπει να επηρεάζει και να ελέγχει ένα χριστιανικό Κράτος. Αυτό, όμως, έπαψε να ισχύει στην πατρίδα μας από την δολοφονία του Καποδίστρια. Ο Καποδίστριας ήταν ο τελευταίος συνειδητός χριστιανός Κυβερνήτης, συνεχιστής των αγίων Αυτοκρατόρων, που έκανε βίωμά του το βίωμα της Αυτοκρατορίας μας ότι η Εκκλησία είναι η ψυχή του Γένους και η Πολιτεία το σώμα, το οποίο σώμα χωρίς την ψυχή του είναι ένα «πτώμα εξαίσιον», όπως κινδυνεύει να γίνει σήμερα. Άλλωστε, από την δολοφονία του Μαρτυρικού Κυβερνήτου και μετά δεν υπήρξε πολιτικός που να εμπνεύσει πρώτα με το παράδειγμά του. Για να εμπνεύσει κανείς με το παράδειγμά του θα πρέπει ο ίδιος να έχει βαθιές ρίζες και γερά θεμέλια που μόνο η ζωή κάτω από τις οδηγίες του Θεού εξασφαλίζονται.
2. Το σύνθημά σας, όπως το διαβάζουμε στην ιστοσελίδα σας είναι το εξής: "Είναι η πατρίδα μας και τη θέλουμε πίσω". Τι ακριβώς εννοείτε;
ΕΜΜΑΝΟΥΗΛ ΒΟΛΟΥΔΑΚΗΣ: Θέλουμε την Πατρίδα μας μεγάλη, ένδοξη και κυρίως «Έθνος άγιον»! Όπως ακριβώς ήταν στα χρόνια των Πατέρων μας που θυσίασαν την προσωπική τους ζωή για να είμαστε σήμερα ελεύθεροι. Θέλουμε η Πατρίδα μας να έχει ψυχή της την Εκκλησία –και δεν εννοώ την Διοικούσα Εκκλησία, αλλά την ζώσα Εκκλησία που διατηρεί το πνεύμα που παρέδωσε ο Χριστός– και όχι να είναι «κομμάτι» της η Εκκλησία. Θέλουμε η Εκκλησία να είναι το «περιέχον» και όχι το περιεχόμενο του Έθνους. Θέλουμε η Πατρίδα μας να δίνει ελπίδα και βοήθεια και στους άλλους λαούς και όχι να είναι δακτυλοδεικτούμενη ή το παράδειγμα της ανομίας και της φαυλότητας. Θέλουμε την Πατρίδα μας ανεπηρέαστη από κάθε ξένο κέντρο εξουσίας, ανεξάρτητη από κάθε οικονομικό χορηγό και με διακυβέρνηση αμιγώς ΕΛΛΗΝΙΚΗ μακρυά από κάθε είδους μοντέλο είτε σοσιαλιστικό, είτε καπιταλιστικό, είτε χριστιανοδημοκρατικό, είτε χριστιανοσοσιαλιστικό μοντέλα αποτυχημένα στη Δύση και παγκοσμίως.
3. Ποια είναι η γνώμη σας για τη διεύρυνση της Ευρωπαϊκής Ένωσης;
ΕΜΜΑΝΟΥΗΛ ΒΟΛΟΥΔΑΚΗΣ: Είναι κάτι που δεν ενδιαφέρει άμεσα την Πατρίδα μας. Όπως έχω ξαναπεί ο ρόλος της Ε.Ε. δεν προσθέτει ή δεν αφαιρεί κάτι από την καθημερινότητα του καθενός μας. Αυτό που προέχει είναι η θέση της Ελλάδος μας μέσα στην Ε.Ε. Αυτό που μας ενδιαφέρει και είναι προτεραιότητα για την Παράταξή μας είναι, ο λόγος της Πατρίδας μας να έχει την ίδια ισχύ με το λόγο των υποτιθεμένων ισχυρών κρατών. Κάτι τέτοιο θα ήταν ακόμα πιο εξασφαλισμένο, αν η Πατρίδα μας οδηγούσε την διεύρυνση της Ε.Ε. προς τις ομόδοξες χώρες όπως π.χ. η Σερβία ή η Ρουμανία.
4. Είναι εφικτή μία συμφωνία με τα Σκόπια για λύση στο ζήτημα της ονομασίας, και κάτω από ποιες προϋποθέσεις;
ΕΜΜΑΝΟΥΗΛ ΒΟΛΟΥΔΑΚΗΣ: Το έχω πει σε όλους τους τόνους πως αυτό το ζήτημα λύνεται με δύο τρόπους: Ο πρώτος τρόπος είναι να ονομαστούν «Μακεδονία» και να μεταθέσουμε τα βόρεια σύνορα της Ελλάδος μας έτσι ώστε να τους συμπεριλάβουμε στο Ελληνικό κράτος. Αν θέλουν τόσο πολύ να ονομάζονται Μακεδόνες, δεν θα έχουν πρόβλημα να απολέσουν την ανεξαρτησία τους και να συμπεριληφθούν στο Ελληνικό κράτος. Ο δεύτερος τρόπος είναι να διαλέξουν ένα όνομα που δεν θα περιέχει τον όρο «Μακεδονία», αλλά ούτε άλλο παράγωγο ή συνώνυμό του. Επιπλέον, θα πρέπει να ξεκαθαρίσουμε και στους Ευρωπαίους εταίρους μας πως δεν είναι δυνατόν να εξομοιώνουν ένα κράτος πού είναι ήδη μέλος με κάποιο υπό ένταξη. Έχουν δεσμευτικές γι΄ αυτούς συμβατικές υποχρεώσεις να ταχθούν υπέρ μας. Για θυμηθείτε την περίπτωση της Γαλλίας που αξίωσε από την Αγγλία να μην εισέλθει στην Ε.Ε. ως Μεγάλη Βρεττανία λόγω του ότι στα Γαλλικά εδάφη υπάρχει η Βρεττάνη.
5. Πώς βλέπετε την πορεία του Κυπριακού, στα πλαίσια της προετοιμασίας του ΟΗΕ για παρουσίαση νέου σχεδίου λύσης, αντίστοιχου - ενδεχομένως - στο Σχέδιο Ανάν του 2004.
ΕΜΜΑΝΟΥΗΛ ΒΟΛΟΥΔΑΚΗΣ: Και σε αυτό το ερώτημα έχουμε απαντήσει με απόλυτο και κατηγορηματικό τρόπο. Ουδεμία συζήτηση και παρέκκλιση από την στάση του μακαριστού Τάσσου Παπαδόπουλου. Ούτε σχέδιο Ανάν, ούτε κανενός άλλου. Η Τουρκία θα πρέπει άμεσα να διαλύσει το ψευδοκράτος αν θέλει να έχει συνέχεια η ενταξιακή της πορεία!
6. Μετά από συμφωνίες του 2003 και του 2009, η Ελλάδα διατηρεί τον εναέριο έλεγχο της Βουλγαρίας, της Αλβανίας και της ΠΓΔΜ για λογαριασμό του ΝΑΤΟ όμως υπογράφει και τη "συνδιαχείριση" του Αιγαίου με την Τουρκία μετά την αποδοχή Τούρκου στρατηγού στο στρατηγείο της Λάρισας. Πώς το σχολιάζετε;
ΕΜΜΑΝΟΥΗΛ ΒΟΛΟΥΔΑΚΗΣ: Εθνική ήττα! Απόφαση επιβεβλημένη σε μία απολύτως ελεγχόμενη Ελληνική κυβέρνηση και αντιπολίτευση. Όποιος και να ήταν στην εξουσία το ίδιο θα υπέγραφε, ακόμα και οι αυτοαποκαλούμενοι πατριώτες. Είναι απόφαση των χορηγών τους και όπως στο παρελθόν, έτσι και τώρα απλά ενέδωσαν.
7. Ποιον ρόλο εκτιμάτε ότι μπορεί να παίξει η Ελλάδα στη διεθνή σκηνή, δεδομένου ότι θεωρείται μία μικρή και αδύναμη χώρα της Ευρώπης;
ΕΜΜΑΝΟΥΗΛ ΒΟΛΟΥΔΑΚΗΣ: Σας είπα και πριν πως μικρή θεωρείται από τους πολιτικούς της! Δυστυχώς ονομάστηκαν μεγάλοι και τρανοί πολιτικοί, αυτοί που συρρίκνωσαν το κύρος της Πατρίδος μας είτε με τις υποχωρήσεις τους, είτε με τα λάθη τους. Μεγάλος πολιτικός μετά τον Ι. Καποδίστρια, όπως ήδη προείπα, δεν υπήρξε! Η Παράταξή μας δεν υπακούει στην δουλόφρονα προτροπή των πολιτικών μας, ότι δηλαδή «η Ελλάδα μας είναι μικρή χώρα και γι' αυτό δεν πρέπει να μιλάμε». Πιστεύουμε ότι είμαστε ισότιμο μέλος με τα Κράτη-Μέλη της, που απαρτίζουν την Ε.Ε., έχουμε την σπουδαιότερη, μακροβιότερη και λαμπρότερη ιστορία από όλους τούς εταίρους μας και γι΄ αυτό, μας οφείλουν σεβασμό. Δυστυχώς αυτός ο σεβασμός έχει χαθεί λόγω της απαράδεκτης και οικτρής εικόνας που εμφανίζουν τα σημερινά πολιτικά δρώμενα της χώρας μας και αυτό είναι πού πρέπει άμεσα να αλλάξει. Πρέπει να ακολουθήσουμε την δική μας πολιτική, πού αποκηρύσσει και αντιστρατεύεται τους κανόνες της διεθνούς κηδεμονεύσεως των λαών που έχουν μικρότερη εδαφική επικράτεια. Προέχει το πνευματικό και πολιτικό συμφέρον της Πατρίδος μας, γιατί η εύρωστη πνευματικά Ελλάδα είναι η μόνη πού μπορεί να βοηθήσει αποτελεσματικά και να αναζωογονήσει την άψυχη Ε.Ε. και να ισορροπήσει τις ανισόρροπες πολιτικές αδικίες, που έχουν μετατρέψει τον κόσμο μας σε ηφαίστειο έτοιμο να εκραγεί.
8. Ποιοι είναι οι βασικοί άξονες της οικονομικής διαχείρισης που υιοθετεί το κόμμα σας;
ΕΜΜΑΝΟΥΗΛ ΒΟΛΟΥΔΑΚΗΣ: Έχουμε αναπτύξει κατ' επανάληψη το οικονομικός μας πρόγραμμα το οποίο είναι πρωτοποριακό, αποτελεσματικό και κυρίως άμεσα εφαρμόσιμο χωρίς να ζητάει από τον Ελληνικό λαό να σφίξει το ζωνάρι. Η πρότασή μας για την υγιή ανάπτυξη της Ελληνικής αγοράς, ήδη έχει προσελκύσει τα βλέμματα οικονομολόγων και επιχειρηματιών. Όμως δεν αρκεί μόνο μία σωστή δημοσιονομική πολιτική. Απαραίτητη προϋπόθεση επιτυχίας του οποιουδήποτε οικονομικού σχεδιασμού είναι η σωστή διαχείριση του δημόσιου χρήματος και η αντιμετώπισή του ως «ιερό». Ο πολιτικός δεν πρέπει να ξεχνάει ποτέ πως είναι απλά διαχειριστής και όχι ιδιοκτήτης του δημοσίου χρήματος. Πρέπει να φύγουν από την μέση τα τρωκτικά και οι κάθε λογής “κουμπάροι” και διαπλεκόμενοι, αλλά πριν φύγουν θα πρέπει να επιστρέψουν ότι έκλεψαν.
9. Ποια είναι η άποψή σας για τις σχέσεις Εκκλησίας – Κράτους;
ΕΜΜΑΝΟΥΗΛ ΒΟΛΟΥΔΑΚΗΣ: Σχέση ψυχής και σώματος όπως προείπα. Η ψυχή είναι η Εκκλησία και το σώμα είναι το κράτος. Αν χωριστούν θα έχουμε ένα πτώμα. Τίποτε παραπάνω!
10. Πώς βλέπετε την Ελλάδα μετά από 10 χρόνια; Είστε αισιόδοξος για το μέλλον της χώρας;
ΕΜΜΑΝΟΥΗΛ ΒΟΛΟΥΔΑΚΗΣ: Η ελπίδα μου σε όλη μου τη ζωή είναι ο Θεός. Ξέρω πολύ καλά πως ότι του ζητήσει ο άνθρωπος, από τη στιγμή που είναι σωστό θα του το δώσει. Οι Πατέρες μας ζήτησαν την ελευθερία τους και τους την έδωσε! Απλόχερα! Έκαναν το θαύμα! Μία χούφτα άνθρωποι κατατρόπωσαν μια αυτοκρατορία. Όμως και οι ίδιοι, πολέμησαν! Από την μεριά τους έκαναν το χρέος τους στο ακέραιο και αυτό τελικά ευλόγησε και καρποφόρησε ο Θεός. Το ίδιο θέλουμε να κάνουμε κι εμείς! Του ζητούμε την Ανάσταση της Πατρίδος μας. Ταυτόχρονα, όμως, θα δώσουμε και την τελευταία ρανίδα του αίματός μας αγωνιζόμενοι προς αυτή την κατεύθυνση.
Σας ευχαριστώ πολύ.
|
Mai 2009.
Athènes, huit ans après, pas trop changée. Dans le centre ville, quelques bâtiments flambant neufs à l'architecture plutôt réussie. Entre les pattes d'une grosse bête de béton sans rez-de-chaussée, un trou de deux étages où l'on préserve et montre pieusement, sous un couvercle de verre, les ruines d'une muraille antique.
Partout, comme autrefois, chiens jaunes dormant vautrés dans la poussière.
Dans l'avenue tranquille qui sépare le Jardin national de la résidence présidentielle, assisté en passant à la relève de la garde. Les grands gaillards dans leurs jupettes grotesques exécutent à la perfection, vrais automates, un ballet d'une longueur et d'une complexité qui n'ont d'égal que son ridicule. De quel cerveau malade est-elle sortie, cette pantomime ? Pourquoi frotter ainsi le sol avec leurs babouches à pompons ? Dans la journée, la présence des touristes donne à la chose un semblant de raison d'être ; la nuit, sur les trottoirs déserts à part quelques flics de garde, le spectacle sans spectateurs laisse éclater sa dimension surréaliste.
Graffiti politiques aux murs : fini les slogans multicolores, rouge des cocos, vert des socialistes, bleu de la droite ; le noir des anars est partout.
NON A L'ORTOGRAFE BOURJOIZE.
VÊTEMENTS SIGNÉS RELATIONS CHIQUÉ (signés et chiqué en français dans le texte).
Dans toutes les rues du centre, présence policière intense. Certains exhibent fièrement leur mitraillette, l'air de dire : Nous savons tuer s'il le faut, ah mais.
L'autre soir, près du Jardin national, deux types ont sauvagement tabassé une jeune femme avant de s'enfuir avec son sac à main. Des flics étaient en service à quelques mètres de là. Ils n'ont pas bougé. Interpellés par un passant, ils ont répondu que leur boulot était de garder le bâtiment, rien d'autre, et que s'ils prenaient un mauvais coup en intervenant ils ne seraient pas couverts par l'assurance.
L'assistance à personne en danger ? La loi grecque, apparemment, les en délivre. Mais qui a dit que la police était faite pour nous protéger, nous petites gens ?
Travail avec Kiki Dimoula, dont trois recueils doivent paraître en français l'an prochain. En répondant à mes questions, parfois, elle s'indigne : Mais qu'est-ce que c'est que ce poème ? Tu dois vraiment le garder ? Tu tiens à tout traduire ?
Nous nous retrouvons dans les salons de l'hôtel Megàli Vretanìa, le plus luxueux de la ville. Chic à l'ancienne. Touche plus moderne, les grandes serveuses blondes en robe noire fendue. Quand nous partons, l'une d'elles nous salue : Merci de votre visite, Mme Dimoula !
Dans quel autre pays le personnel hôtelier reconnaît-il les poètes ?
Déjeuner dans Plàka avec l'ami Chrìstos, alias Màximos Os?ros. Il vient de prendre sa retraite. La santé ne va pas fort : une de ses rétines se décollant, il doit mesurer chacun de ses gestes. Long discours sur les mathématiques. Il m'expose toutes les hypothèses concernant la mort d'Evariste Galois. Il a lu, et m'en parle les yeux brillants, plusieurs ouvrages de vulgarisation sur les maths. On en voit la trace dans son nouveau recueil, La technique du réel. Il ne l'aurait pas publié sans l'insistance d'une amie — et quand c'est lui qui le dit, on peut le croire. Il ajoute que cette fois il a tout fait pour être compréhensible — là, j'ai quelques doutes.
L'État grec a fondé, voilà quelques années, une école de traduction littéraire, l'Ekemel. Christòphoros Liondàkis, qui est aussi traducteur, doit y parler aujourd'hui. Mon emploi du temps m'offrant un trou providentiel, je me pointe impromptu et suis prié d'intervenir aux côtés du poète et de Stratis Pascàlis, une autre de mes victimes préférées. (On peut les lire tous deux sur publie.net.) Le public : une douzaine de personnes des deux sexes et d'âge moyen, profs pour la plupart, sans doute plus préoccupés par l'enseignement de la poésie à l'école que par la poésie elle-même — ce qui n'empêche pas le débat d'atteindre un bon niveau et de durer plus de deux heures. Belle endurance, bravo les Grecs.
Ému, intimidé de rencontrer pour la première fois Leonìdas Embirìkos. Il est le fils unique du grand poète, que j'ai longtemps rêvé de traduire tout en voyant là, pour diverses raisons, un rêve irréalisable.
Leonìdas, cinquante ans, historien-chercheur, étudie les minorités de Grèce, et en particulier celle de Slaves habitant à la frontière de certain état limitrophe de la Grèce, lequel porte le même nom qu'une de ses provinces de là-haut — nom que les Grecs lui refusent avec une telle violence que je n'ose pas le prononcer. Embirìkos fils a sur ce sujet une opinion très ferme, bien argumentée, prouvant l'excellence de son jugement et son courage — car il en faut pour ne pas hurler avec les loups. Scrutant son visage à la recherche d'une ressemblance avec l'illustre père, pas évidente, j'ai la consolation d'avoir en face de moi un mec bien.
Carole et moi louons une voiture pour trois jours. Après des années confinées dans Athènes, retrouvailles avec la nature grecque. Le printemps grec, pas vécu ça depuis un quart de siècle. Le Péloponnèse verdoyant ! Villages fleuris, glycines, jasmins, bougainvillées. Fleurs jaunes tout au long des routes. Cyprès maigres, muets, immuables, sombres ascètes, seuls à ne pas se réjouir.
Dans les orangeraies gardées par des grillages, les fruits brillent comme des boules de Noël. La Grèce est le paradis des buveurs de jus de fruits, le commerce propose des mélanges d'une variété, d'une qualité admirables, j'en parlerais si j'osais comme les gens sérieux de chez nous parlent des vins : les jus d'orange pressés qu'on vous propose en peu partout dans le Péloponnèse sont aux nôtres ce que Chambertin est à Gévéor.
Sur les côtes, encore presque désertes, les premiers baigneurs tâtent l'eau. Hôtels, villas, bungalows et campings encore fermés. Les noms qu'on leur donne, dans une optique évidemment publicitaire et tournée vers le touriste étranger, mériteraient une étude linguistico-ethnographique. Hôtel Paradise Lost... De quoi rêver.
Mycènes, encore jamais vu. Sur cette butte exiguë, il y avait là toute une ville, dit-on. À l'entrée, la fameuse porte des Lions et ses blocs énormes, vieux de 3000 ans et plus. Les Atrides, Grecs de l'époque archaïque, ont vécu là plusieurs siècles plus tard, à l'abri de remparts dont l'origine se perdait alors, déjà, dans la nuit des temps. Aux confins de l'histoire et de la préhistoire.
Derrière la porte, presque rien. Le sentier monte sec entre les fondations de divers édifices. Comment une ville entière a-t-elle pu tenir là-dedans ? Au sommet, dominant toute la plaine, on se prend à guetter l'arrivée d'armées ennemies. On cherche aussi à deviner l'endroit du meurtre d'Agamemnon. Mycènes a sans doute connu des années de paix et de prospérité, des siècles peut-être, mais un seul crime a suffi pour imprégner ce lieu d'horreur et de sang à jamais.
Nauplie, trente ans après. Souvenirs presque effacés. La vieille ville aux rues étroites, bien préservée, bien entretenue, n'était sûrement pas si propre et pimpante alors. On nous a recommandé l'hôtel Byron ; à flanc de colline, dans une ruelle sans voitures, confortable, décoré avec amour, c'est ce qu'on appelle en France un hôtel de charme.
En fin d'après-midi, les cloches de toutes les églises, plus claires que les nôtres, se répondent longuement, heureuses d'être ensemble, égrenant leurs mélodies limpides à la douceur italienne.
Les Grecs sont venus en masse passer le week-end. Familles entières, avec grands-parents et enfants. Peu d'étrangers. Foule tranquille et discrète. Ce jour-là, concerts et manifestations partout, musées gratuits. Dans une rue, un groupe de jazz laisse un instant la place à une douzaine d'hommes et de femmes plus très jeunes, en fustanelles et robes d'autrefois, qui font revivre les chants et danses traditionnels. Leurs enfants maintiendront-ils ? Au musée des traditions populaires, grande variété de costumes : ceux des paysans, colorés, somptueux, qu'ils portaient encore aux jours de fête il y a cent ans ; ceux aussi des aristocrates, ainsi que leurs beaux meubles. Effigie en cire de Capodistrias, premier chef de l'État grec, homme exceptionnel, qui fut ministre du tsar avant de gouverner son pays. Il eut bien plus de mal chez lui qu'avec les Russes et fut assassiné au bout de trois ans, à Nauplie, juste au-dessous de notre hôtel. Grand, mince, droit dans son frac noir, large front, noble visage, on le croirait vivant.
Un fort vénitien vieux de trois siècles domine la ville. Pour l'atteindre, on monte mille marches en pleine nature pour tomber là-haut sur des centaines de touristes arrivés en car par la route.
Mal aux dents, pas le courage d'attendre Paris. Je ne me souviens pas d'avoir jamais été soigné en Grèce. Voilà un baptême de plus. M. Karamaounas est bien équipé, flanqué d'une assistante et me répare habilement.
Étrange Épidaure, qui était à la fois sanctuaire, théâtre et hôpital. Dès l'arrivée, aujourd'hui encore, dans cette verdure qu'un théâtre de collines entoure tendrement, on se sent déjà près de guérir. Le théâtre, le vrai, semble fait pour reposer la vue et l'ouïe par la parfaite pureté de ses lignes et de l'acoustique. Les tragédies qu'on joue là encore doivent apaiser, caresser l'âme comme un baume. Du haut des derniers gradins on entend les acteurs chuchoter — espérons que de leur côté, les pauvres, ils n'entendent pas la plus légère de nos toux.
Un peu plus bas, dans les ruines, les archéologues ont bien travaillé. Ils en sont à remonter certains monuments, avec une sage lenteur, comme sur l'Acropole : à ce train-là, dans mille ans tout sera de nouveau debout.
Les représentations, l'été, attirent un public énorme. Dans le village voisin, Ligourio, une immense taverne presque vide attend patiemment les nouveaux pèlerins. Les WC de marbre tout neufs (rien que pour les hommes, quatre trônes et quatre urinoirs), pur chef-d'œuvre.
Entre deux stars du tourisme mondial, brève halte sur un site presque inconnu, Assìni, petit tas de rochers qui s'avance dans la mer entre deux plages désertes. Sur l'ancienne acropole, buissons et cailloux. Aucun vestige visible. Il y avait là une ville et même un roi, le roi d'Asiné qu'Homère mentionne à peine. Assìni : presque rien. Ce non-lieu a inspiré à Sefèris l'un de ses plus beaux poèmes, une méditation sur le passage du temps, l'absence, le néant.
Le roi d'Asiné, un vide sous le masque...
...et ses navires,
Mouillés dans un port disparu...
Émouvante absence de traces. Au musée d'Épidaure, de même, ce qui m'a le plus touché peut-être, c'est un autre presque rien, une statue toute abîmée, sans tête, sans mains, sans pieds, quasi informe où l'on devine à peine un corps humain. Un corps juste esquissé dont on ne sait s'il est en train de disparaître ou pour l'éternité en train d'apparaître.
Sur une ébauche de sentier, suivant quelques instants les pas du poète soixante-dix ans plus tôt, avant de redescendre vers la voiture,
Effleurant de mes doigts, parfois, les pierres que lui-même a touchées,
je sens plus encore qu'ailleurs la profondeur vertigineuse du temps, jointe à son peu d'existence.
Sieste millénaire (—509-2009)
Δειτε αυτο το κειμενο γνωστου ευρωπαιου λογοτεχνη και μεταφραστη των Ελληνικω
Για να καταλαβετε ποια μπορει να ειναι η δουλεια ενος κομματος που θελει να βοηθησει
Μετα από την περιγραφη του τοπου μας και των προβληαμτων του μαθαινουμε πολλα
Michel Volkovich
Όσο για τα υπόλοιπα κόμματα θα περίμενα οι προτάσεις να αφορούσαν σε άλλα εξίσου αποκλεισμένα κόμματα από τα κεντρικά ΜΜΕ. Αυτή τη φορά, το αντι-debate έγινε πιλοτικά, βιαστικά και την τελευταία στιγμή.
Αντίθετα, τα τέσσερα που αναφέρετε, όπως και τρία ακόμη, διαθέτουν αρκετό «δημόσιο» χρόνο να εκφράσουν τις θέσεις τους. Αν δεν τον αξιοποιούν για να σας πουν αυτό που θέλετε να ακούσετε, είναι άλλο θέμα.
Εδώ προσπαθούμε να αποδείξουμε ότι δεν ισχύει το θεώρημα: «υπάρχει μόνο ό,τι βλέπω στην τηλεόραση»
Τέλος τα παράπονα για το ποιες ερωτήσεις τίθενται στα άλλα κόμματα, αξίζει και πρέπει να γίνουν σε εκείνους που συνομιλούν μαζί τους. Διότι αυτοί επιλέγουν εκείνες τις ερωτήσεις που πιστεύουν ότι ενδιαφέρουν το κοινό τους. Αν ανήκετε στο κοινό αυτό, θα είχε νόημα να τους μεταφέρετε τις απόψεις σας.
1.Ομολογουμένως ο κ.Παπαθεμελής τυγχάνει προσωπικότητα με παιδεία και εμπειρία διόλου ευκαταφρόνητη. Ο αγώνας δε που δίδει τα τελευταία έτη με αξιοπρέπεια και αρχοντιά, είναι εξαιρετικά σπουδαίος και διασώζει την τιμή ολοκλήρου του πολιτικού κόσμου. Βεβαίως, αν γίνει δεκτή ως αληθής η παροιμία "τα στερνά τιμούν τα πρώτα", τότε ο έντιμος και σπουδαίος αυτός αγώνας του αρκεί για να "δικαιώσει" το ολέθριο λάθος τόσο του ιδίου, όσο και των άλλων στελεχών του Κέντρου των ετών 1978-1981 να αυτοδιαλύσουν την ιστορική παράταξη του Κέντρου, χωρίς αιτία και χωρίς σκέψη, δημιουργώντας έκτοτε την μία από τις δύο παραμέτρους του γιγαντιαίου πολιτικού προβλήματος της χώρας μας (η άλλη είναι το απαράδεκτα χαμηλό επίπεδο του Τύπου). Δυστυχώς ή ευτυχώς, ενώ μεν η Δεξιά και η Αριστερά είναι οι δύο παρατάξεις που ενθουσιάζουν περισσότερο με την ιδεολογική τους καθαρότητα και δυναμισμό (όταν βεβαίως λειτουργούν βάσει των ιδεολογικών τους αρχών), η βασικώς απαραίτητη παράταξη για την ορθή λειτουργία της δημοκρατίας είναι το Κέντρο, του οποίου ο εξισορροπητικός ρόλος είναι αναγκαίος και αναντικατάστατος. Ο κος Παπαθεμελής, αντιλαμβανόμενος αργά το "έγκλημα" εκείνων των καιρών, αγωνίζεται τώρα με μετριοπάθεια για να το διορθώσει. Μακάρι να βρεθεί αντάξιος συνεχιστής της σοβαρής αυτής προσπάθειας και να δημιουργηθούν είτε ένα είτε περισσότερα ισχυρά κεντρώα κόμματα, που θα βοηθήσουν αποφασιστικά στην λύση του πολιτικού μας προβλήματος.
2.Ο κ.Μελετόπουλος είναι ένας εκ των σοβαροτέρων και πιο καλλιεργημένων δημόσιων ανδρών του τόπου μας και οι θέσεις του είναι πρωτοποριακές και υπεύθυνες. Ενώ όμως ορθά δηλώνει ότι τα κρίσιμα Εθνικά θέματα πρέπει να έλθουν στο προσκήνιο του δημοσίου διαλόγου, ο ίδιος προτιμά στην ιστοσελίδα του κόμματός του την πραγμάτευση περισσότερο ανώδυνων και "απαλών" θεμάτων, ενώ δεν έχει αποφασίσει ακόμη να διαρρήξει κάθε δεσμό με την αριστερά και να προσδώσει στο κόμμα του την φυσιογνωμία αμιγώς κεντρώας πολιτικής έκφρασης. Αν δεν το πράξει σύντομα, κινδυνεύει να απορροφηθεί από το θολό ρεύμα της αριστερής παραζάλης.
3.Ο κ.Βολουδάκης είναι αξιοθαύμαστος για την παρρησία της γνώμης και για το ήθος του. Έχει απόλυτο δίκαιο όταν δηλώνει πως είναι εσφαλμένη η άποψη ότι οι Χριστιανοί πρέπει να απέχουν του δημοσίου βίου. Ωστόσο, είναι εντελώς άλλο το ζήτημα αν η χριστιανική διδαχή και το χριστιανικό βίωμα αρμόζει ή όχι να προβάλλεται ως ιδεολογία κόμματος. Λυσιτελέστερο θα ήταν να εμποτισθούν με τα νάματα του ευαγγελίου όλες οι κομματικές παρατάξεις, με αθόρυβη δουλειά των δραστήριων Χριστιανών μελών τους και όχι να δημιουργηθεί ιδιαίτερη κομματική παράταξη που να προβάλλει την χριστιανικότητά της ως τον κατ'εξοχήν πολιτικό της λόγο σε αντιπαράθεση προς τους λοιπούς, ενώ η Εκκλησία είναι η ανοικτή αγκαλιά που προσμένει και προσδέχεται πάντας ανθρώπους και δεν μπορεί να περικλεισθεί στα στενά όρια οποιουδήποτε κόμματος.
4.Ευχαριστώντας, εξάλλου, τον φιλόπονο κ.Σταλίδη για την ευγενική του απάντηση, εκφράζω την άποψη ότι θα ήταν προτιμότερο εν προκειμένω να λειτουργήσει το δημοσιογραφικό μάλλον παρά το αμιγώς πολιτικό του αισθητήριο. Πράγματι, τεράστιο δημοσιογραφικό ενδιαφέρον θα είχε, αν επιτυγχανόταν, μία συνέντευξη με υψηλόβαθμα στελέχη των μεγάλων κομμάτων προκειμένου να ξεκαθαρισθούν οι θέσεις τους ακριβώς πάνω στα θέματα, τα οποία η Διαπλοκή επιχειρεί να θέσει στο περιθώριο του δημοσίου διαλόγου. Αλοίμονο αν χαρίζαμε οριστικώς στην επάρατη και λαομίσητη Διαπλοκή την δυνατότητα μονομερούς διεξαγωγής και ρυθμίσεως του δημοσίου διαλόγου με κόμματα που, καλώς ή κακώς, εκφράζουν το 70 με 80% του ελληνικού λαού! Πολύ δημοσιογραφικό ενδιαφέρον επίσης θα είχε η ανάκριση των ιθυνόντων νόων της Διαπλοκής (μεγαλοκαναλαρχών, μεγαλοεκδοτών και δημοσιογράφων υπηρετών τους) επί θεμάτων που απασχολούν έντονα την κοινή γνώμη (σχέση τους π.χ. με ξένες μυστικές υπηρεσίες και συμφέροντα), κανείς όμως δεν τολμά να τα θέσει προς δημόσια αξιολόγηση και προβληματισμό, με αποτέλεσμα την ανάπτυξη ποικίλων και τρομακτικών θεωριών συνωμοσιολογίας. Έως ότου πραγματοποιηθεί το όνειρο της εκδόσεως μίας σοβαρής αμιγώς ανεξάρτητης πατριωτικής εφημερίδας, όποιος μπορεί να συμβάλλει στον φωτισμό των σκοτεινών πλευρών του δημοσίου βίου μας, ας το πράξει, έχοντας κατά νού ότι έτσι θα επιτελέσει μεγάλο, αν μη και ιστορικό έργο...
Τέλος, αυτό που με λυπεί είναι ότι "ΚΟΙΝΩΝΙΑ" ΚΑΙ "ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΟ ΜΑΚΕΔΟΝΙΚΟ ΜΕΤΩΠΟ" δεν κατάφεραν να συμπαραταχθούν εν όψει των ευρωεκλογών, για το καλό της πατρίδας, αλλά "σχίζουν" το σώμα των ψηφοφόρων τους, πολλοί εκ των οποίων, από όσο γνωρίζω, αμφιταλαντεύονται μεταξύ των δύο αυτών παρατάξεων...
Δεν θα κουράσω πολύ αλλά θα σας πω οτι
1.όταν ο Παπανδρέου πέρασε το νόμο για τις εκτρώσεις ο κ. Παπαθεμελής δεν είπε τίποτα στη Βουλή, δεν όρθωσε το ανάστημα του και γι΄αυτό το λόγο ο τότε πνευματικός του του επέβαλλε το επιτίμιο της ακοινωνησίας. Εκτοτε βέβαια ο κ. Παπαθεμελής εξαφανίστηκε απο τον πνευματικό αυτό.
2. Οταν ήταν Υπουργός Δημοσίας Τάξης τον επισκέφθηκε αντιπροσωπεία των Πολυτέκνων Ελλάδας στο γραφείο του και του ζήτησε να μεριμνήσει να καταθέσει επερώτηση αν χρειαστεί στη Βουλή για το ζήτημα των πολυτέκνων μιας και παρουσιάζοταν ως χριστιανός. Η απάντηση του ήταν να σηκωθεί απο την καρέκλα του Υπουργού να δείξει την καρέκλα στην αντιπροσωπεία και να πεί «Εγώ γι' αυτή την καρέκλα έκανα πολλά και δεν θα κάνω κάτι τώρα να τη χάσω».
Αυτό πραγματικά στοίχισε πολύ σε αγωνιστές ανθρώπους για τα δίκαια των πολυτέκνων και μου το έλεγαν για χρόνια πολλά.
Αυτά τα ολίγα γιατί ο κατάλογος για τον κ. Παπαθεμελή είναι πολύ πολύ μακρύς.
1. Γιατί η ειρωνική προσφώνηση; Είναι ίσως κάποια συνήθειά σας για όσους εκφράζουν μία διαφορετική από τη δική σας άποψη;
2. Δεν έχω παρά να συμφωνήσω μαζί σας ότι το Ευαγγέλιο είναι χώρος ελευθερίας κι ότι η διδασκαλία του δεν μπορεί να επιβληθεί. Αυτό, όμως, όσον αφορά την πίστη. Η πίστη, πράγματι, δεν μπορεί να επιβληθεί, όπως ούτε η αγάπη,ούτε η ελεημοσύνη, ούτε η συγχωρητικότητα, ούτε η προσευχή ή ο εκκλησιασμός. Ο νόμος, δηλαδή, δεν μπορεί να διατυπωθεί ως εξής: "Ο Χριστός είπε "αγαπάτε αλλήλους", επομένως διατάσσεσθε να αγαπάτε αλλήλους και να μοιράζετε το ήμισυ των υπαρχόντων σας στους φτωχούς, διότι έτσι θα εξαλείψουμε το φαινόμενο της άνισης κατανομής του πλούτου, κ.ο.κ.". Ενώ, λοιπόν, μια τέτοια υποχρεωτική εφαρμογή της αγάπης είναι αδύνατον να γίνει, ωστόσο, μπορούν να τιμωρηθούν η κλοπή, η εκμετάλλευση του ανθρώπου προς τον άνθρωπο - σε όλες τις μορφές της- , η απάτη, η άσκηση βίας. Τώρα θα μου πείτε, δεν είναι ανάγκη να δηλώνει "χριστιανική" μια κυβέρνηση για να τα εφαρμόσει αυτά. Είναι το αυτονόητο καθήκον κάθε κρατικής εξουσίας.
Ωστόσο, οι Χριστιανοί δεν "βλέπουν" μόνο αυτά, τα αυτονόητα για τον καθένα. Απασχολούνται και με άλλα, όπως αυτά που ανέφερε ο DrNikolaos. Ποιος θα προστατέψει τα αγέννητα παιδάκια; Εκείνοι που δεν πιστεύουν ότι υπάρχει ψυχή, αλλά ότι κυοφορείται ένα κάποτε πιθηκάκι; Ποιος θα μεριμνήσει για τις πολύτεκνες οικογένειες; Εκείνοι που προπαγανδίζουν τα "μέτρα αντισύλληψης"; Ποιος θα προστατέψει τον θεσμό του γάμου; Εκείνοι που δεν τον θεωρούν Μυστήριο, αλλά προωθούν "σύμφωνα ελεύθερης συμβίωσης" και τον γάμο μεταξύ ομοφύλων (μάλιστα με το "δικαίωμά" να ανατρέφουν και παιδιά);. Ή εκείνοι που αποποινικοποίησαν τη μοιχεία, αθωώνοντας τη μεγαλύτερη απάτη και προσβάλλοντας τη θεμελιώδη προϋπόθεση της διατήρησης ενός γάμου, δηλαδή την αμοιβαία συζυγική πίστη; Γιατί να μην τιμωρείται από τον νόμο αυτός που διέλυσε τον γάμο του εγκαταλείποντας σύζυγο ή και παιδιά; Και την πατρίδα ποιοι θα την προστατέψουν; Εκείνοι που τό' χουν για νερό το αίμα που χύθηκε ως τώρα για την ελευθερία και την αξιοπρέπειά της;
3. Ο Νικόλαος Πλαστήρας διαισθάνθηκε το βάρος της θανατικής ποινής. Όμως, προφανώς, δεν εννοούσε αυτό που γράφετε εσείς, δηλαδή τον θάνατο που πιθανόν να επιφέρει η άσκηση της έννομης και λελογισμένης βίας. Αλλά εννοούσε, να έχεις συλλάβει έναν κακοποιό, να τον έχεις στη φυλακή, ακίνδυνο, και να αποφασίσεις μετά να τον τιμωρήσεις με θάνατο για τα όποια εγκλήματά του. Τεράστια η διαφορά μεταξύ των δύο περιπτώσεων. Οπωσδήποτε δεν ήταν αφελής ο μεγάλος αυτός Έλληνας και Άνθρωπος.
4. Δηλαδή, νομίζετε, ότι μια κυβέρνηση Χριστιανών πολιτικών, σε περίπτωση αμυντικού πολέμου, θα όφειλε να διατάξει να μην πάρουν οι Έλληνες τα όπλα για να μη ...σκοτώσουν, εφόσον το Ευαγγέλιο λέει "ου φονεύσεις"; Μια ματιά στην ελληνική ιστορία αποδεικνύει το αντίθετο: ότι όλοι οι Χριστιανοί, λαός και κλήρος (από τους απλούς Μοναχούς ως τους Επισκόπους), έπαιρναν τα όπλα, όποτε η πατρίδα βρισκόταν σε κίνδυνο και πολεμούσαν στην πρώτη γραμμή. Εξάλλου, η εκκλησία πάντοτε εύχεται για εκείνους που έπεσαν "εν τοις ιεροίς του έθνους ημών αγώσι". Ή μήπως νομίζετε ότι μια Χριστιανική κυβέρνηση θα όφειλε να βλέπει με συμπάθεια και ...χριστιανική αγάπη τους τρομοκράτες να καίνε, να σπάνε και να μεταβάλουν σε κρανίου τόπο τις πόλεις, και να μη τους συλλαμβάνουν, διότι το Ευαγγέλιο δεν ...προβλέπει τη χρήση βίας, ούτε της "έννομης και λελογισμένης";. Είναι αστεία αυτά, και λεγόμενα και νοούμενα. (Λέτε να κατηγορούσε κανείς μια Χριστιανική κυβέρνηση ότι αθετεί το Ευαγγέλιο κι ότι παραβιάζει την εντολή της αγάπης, στενοχωρώντας τους αδελφούς εν Χριστώ συμπολίτες μας που έκαιγαν και κατέστρεφαν την Αθήνα, αν τους συνελάμβανε και τους φυλάκιζε;).
5. Και ο ίδιος ο Χριστός, πήρε κάποτε στα χέρια του το μαστίγιο, και έδιωξε με τη βία αυτούς που διέπρατταν ιεροσυλία.
6. Αγαπητέ DrNikolae, πώς γνωρίζετε εσείς το επιτίμιο που επέβαλε ο Πνευματικός στον κ. Παπαθεμελή; Το δημοσίευσε ο κ. Παπαθεμελής; Διότι, από όσο ξέρω, υπάρχει το απόρρητο της Εξομολόγησης που δεσμεύει και τους δύο...
Ευχαριστώ για τη φιλοξενία.
Αντίθετα ο Βολουδάκης πήρε με γενναιότητα το δρόμο του ΘΑΡΡΟΥΣ. Διακηρύσσει σε κάθε μήκος και πλάτος από τα βάθη της καρδιάς του αυτά που πραγματικά πιστεύει χωρίς κανέναν συμβιβασμό. Αισθάνεται ελεύθερος και επιθυμεί να εκφράσει όσους συμφωνούν μαζί του.
Και οι δύο δρόμοι είναι δύσκολοι.
Ο Παπαθεμελής από την άλλη, τη ΔΕΔΟΜΕΝΗ ΣΤΙΓΜΗ, δύναται να συγκεντρώσει την υποστήριξή μας επάξια. Διαθέτει και την εμπειρία και την προσωπικότητα αλλά και τις ΠΡΑΚΤΙΚΕΣ ΕΛΠΙΔΕΣ να εκπροσωπήσει (με ένα 3%) τη χώρα μας στις Βρυξέλλες και να υπερασπιστεί τα εθνικά της συμφέρονται και δίκαια, σε αντίθεση ΚΑΙ ΜΕ ΤΟΥΣ 21 άλλους ευρωβουλευτές (εάν εκλεγεί βέβαια τελικά...). Αποτελεί τη μόνη αξιοπρεπή ψήφο. Με τα δύο χέρια!
Ταπεινά η γνώμη μου.
ΥΓ1: Προκλητικότατη και πάλι η Διαπλοκή και οι δημοσιογραφικοί εντεταλμένοι της προσπαθούν να μας πείσουν ότι ο κ.Παπανδρέου κατήγαγε θρίαμβο, έχοντας λάβει δύο τουλάχιστον μονάδες ολιγότερες απο τό αποτέλεσμα των προσφάτων εθνικών εκλογών! Άλλοι δύο ή τρεις τέτοιοι θρίαμβοι και... καλό αλληλούια για το ΠΑΣΟΚ!
ΥΓ2: Η προσφώνησή μου προς την κ.Ελισάβετ δεν ήταν ειρωνική και ζητώ συγγνώμη για την αθέλητη παρανόηση.
Αποτέλεσμα αυτής της εγκληματικής στάσης των Μέσων (παρα)Πληροφόρησης ήταν να δούμε τον Τρεμόπουλο ευρωβουλευτή, ενώ τον Παπαθεμελή,τον Ζουράρι, τον Βολουδάκη και άλλους Έλληνες Πατριώτες, εκτός. Βλέπετε, ο πατριωτισμός χλευάζεται ως γραφικός και παρωχημένος από τα Μέσα (παρα)Πληροφόρησης και ταυτίζεται τεχνηέντως με τον εθνικισμό. Να δούμε τι θα λένε όλοι αυτοί οι "προοδευτικοί" όταν η Κύπρος καταληφθεί ολόκληρη από τους Τούρκους, ή όταν θα αμφισβητηθεί ανοικτά από την Τουρκία η ελληνικότητα της Θράκης καθώς και των νησιών - και θα συμφωνούν μαζί τους οι "εταίροι" μας- , ή όταν θα απαιτήσουν τα Σκόπια, συνηγορούντος και του Τρεμόπουλου, να κάνουν πρωτεύουσά τους τη Θεσσαλονίκη, ή οι Αλβανοί αξιώσουν ανοιχτά την Ήπειρο που μας έχει απομείνει.
Τότε θα είναι πολύ αργά για δράση, αφού η διεθνής κοινή γνώμη έχει σχεδόν ήδη διαμορφωθεί από τους ξένους πλαστογράφους της ιστορίας, ημών κοιμωμένων... Ποιος θα μας πιστεύει, όταν αφήναμε χρόνια και δεκαετίες να οργιάζει ανεξέλεγκτα η προπαγάνδα ΟΛΩΝ των γειτόνων μας, ότι τους έχουμε πάρει τα εδάφη τους; Και τώρα που είχαμε την ευκαιρία να στείλουμε στην Ευρωβουλή φωνές που θα έλεγαν με ΠΑΡΡΗΣΙΑ την αλήθεια, εμείς στείλαμε τους οικολόγους - υποστηρικτές των Σκοπιανών βλέψεων. Μας αξίζει η ντροπή...
ονομασία του κρατιδίου των Σκοπίων - καθ΄όλα σεβαστές
- αδικούν τον Λαϊκό Ορθόδοξο Συναγερμό (ΛΑ.Ο.Σ.) .
Ο ΛΑ.Ο.Σ. είναι εναντίον οιασδήποτε σύνθετης
ονομασίας , επιθετικής ή συνοδευτικής , που να
περιέχει τον όρο¨"Μακεδονία" . Η οποιαδήποτε
σύνθετη ονομασία που με ζηλευτή επιμονή επιθυμεί να
επιβάλει η σημερινή κυβέρνηση στους Σκοπιανούς,
μόνον ζητήματα θα δημιουργήσει στην Ελλάδα. Είναι
απολύτως βέβαιον ότι ο όποιος συνοδευτικός προσδιο-
ρισμός ύστερα από λίγα χρόνια θα εκλείψει και θα
παραμείνει η Μακεδονία, σκέτη. Μέχρι να συμβεί αυτό
το απευκταίο, οι κάτοικοι της όμορης χώρας , πώς θα
αποκαλούνται ; Μήπως θα αποκαλούνται Βορειομακεδόνες
ή Ανωμακεδόνες ;; Μα φυσικά όχι. Θα συνεχίσουν να
(αυτο)αποκαλούνται Μακεδόνες , όπως ακριβώς κάνουν
σήμερα. Μήπως άλλωστε οι κάτοικοι της Μεγάλης Βρεταν-
νίας αποκαλούνται Μεγαλοβρεταννοί ;;;
Δεν πρέπει ποτέ η Ελλάδα να αναγνωρίσει με την δική της υπογραφή το ψευτοκράτος των Σκοπίων και να εκχω-
ρήσει στους επήλυδες Σλάβους το προαιωνίως Ελληνικό
όνομα της Μακεδονίας που είναι φορτωμένο με εθνολογι-
κά, ιστορικά, φυλετικά, γλωσσικά, θρησκευτικά και
πολιτισμικά στοιχεία του Ελληνισμού , πάνω από 4.000
χρόνια.
Πρέπει να συνειδητοποιήσουμε ότι όποιος παραχωρεί
όνομα, παραχωρεί και εμπράγματα δικαιώματα επ΄αυτού !
Δηλαδή, στην δική μας περίπτωση, παραχωρεί ελληνικά
εδάφη !! Πράγματι, αν - ό, μη γένοιτο - παραχωρήσου-
με το όνομα της Μακεδονίας στους Σκοπιανούς, δηλαδή
αν συμφωνήσουμε μαζύ τους σε κάποια σύνθετη ονομασία
που θα εμπεριέχει τον όρο "Μακεδονία", θα τους έχουμε
αναγνωρίσει τίτλο ιδιοκτησίας επί της Μακεδονίας μας.
Με βάση αυτόν τον τίτλο, με την δική μας δηλαδή υπο-
γραφή, αυτοί θα εγείρουν αύριο αξιώσεις επί των Ελλη-
νικών Μακεδονικών εδαφών. Το επιχείρημά τους είναι
το εξής: Αφού εμείς είμαστε η Κρατική Οντότητα που,
εσείς οι Έλληνες συμφωνήσατε να αποκαλείται Μακεδονία
(Βόρεια, Άνω κλπ είναι αδιάφορο), ζητούμε από εσάς
τους Έλληνες να επιτρέψετε στους "υπόδουλους" κατοί-
κους της βόρειας Ελλάδος οι οποίοι είναι Μακεδόνες,
να αυτοπροσδιορισθούν. Να δηλώσουν δηλαδή αν επιθυ-
μούν να ζουν υπό Ελληνικό "ζυγό" ή αν επιθυμούν να
ενωθούν με την "μητέρα πατρίδα" της Δημοκρατίας της
(Βόρειας, Άνω κλπ) Μακεδονίας.
Δεν ισχυρίζομαι ότι κάτι τέτοιο θα συμβεί το 2010 ή
το 2011, αλλά μπορεί να συμβεί μετά από 20 ή 50 χρόνια, διάστημα ελάχιστο από ιστορική άποψη .
Θα πρέπει λοιπόν, κατά την γνώμη μας, η Ελληνική
κυβέρνηση να οδηγήσει τις διαπραγματεύσεις σε ναυάγιο
και αφού ευχαριστήσει τον ειδικό διαμεσολαβητή του ΟΗΕ γιά τις προσφερθείσες υπηρεσίες, να επιδιώξει την
νέα διαπραγμάτευση από μηδενική βάση με πρόταση
ονομασίας που δεν θα περιέχει το όνομα της Μακεδονίας
μας.
Ο Λαϊκός Ορθόδοξος Συναγερμός έχει προτείνει την
ονομασία " Αλβανοσλαβία " γιά την γειτονική αυτή
χώρα. Είναι μία ονομασία που δεν θίγει τις Ελληνικές
εθνικές ευαισθησίες και οφείλει κατ΄αρχήν να είναι
αποδεκτή από τους κατοίκους των Σκοπίων, οι οποίοι
σε ποσοστό 30% περίπου είναι Αλβανικής καταγωγής .
Σε κάθε όμως περίπτωση είναι μία ονομασία που τους
χαρακτηρίζει κατά τον τρόπο που αυτοί συγκροτούνται
φυλετικά και γλωσσικά.
Δεν γνωρίζω αν ο κ. Στ. Παπαθεμελής έχει κάνει κάποια
διαφορετική πρόταση γιά το θέμα της ονομασίας των
Σκοπίων. Δεν αρκεί να αρνούμεθα σε κάποιους κακούς
γείτονες τον σφετερισμό των ονομάτων μας και των
παραδόσεων μας. Πρέπει να έχουμε και προτάσεις γιά
το τι πρέπει να γίνει.
Θα περιμείνουμε με ενδιαφέρον τις δικές του συγκεκρι-
μένες θέσεις και απόψεις επί του θέματος της ονομα-
σίας των Σκοπίων.
"Περιπτεράς" ο οποίος με σχόλιό του κατακρίνει
τον ΛΑ.Ο.Σ. επειδή επέλεξε την κ. Τζαβέλλα γιά
να ηγηθεί του ευρωψηφοδελτίου του, έχω να απαντήσω
το εξής: Γιατί ο κ. Καραμανής και η Ν.Δ. επέλεξαν
την κ. Μαριέττα Γιαννάκου γιά να ηγηθεί του δικού
τους ευρωψηφοδελτίου ; Tου θυμίζω κάτι που μάλλον
έχει ξεχάσει. Η κ. Μαριέττα Γιαννάκου καταψηφίσθηκε
από τον Ελληνικό λαό στις εκλογές του 2007 , αφού
δεν κατάφερε να εκλεγεί βουλευτής στην εκλογική της
περιφέρεια (Α΄Αθηνών), όντας μάλιστα και υπουργός
Παιδείας και Θρησκευμάτων. Με ποια πολιτική λογική
επελέγη μία αποτυχημένη πρώην βουλευτής να τεθεί
επικεφαλής του ευρωψηφοδελτίου της Ν.Δ. ;;;
Oι συνεργασίες μεταξύ των Κομμάτων δεν είναι κάτι το
ασυνήθιστο, ούτε διέπονται από αυστηρές ιδεολογικές
αρχές, όπως φαίνεται να νομίζει ο "περιπτεράς" .
Θυμίζω σε αυτόν και σε άλλους αναγνώστες του Αντιβά-
ρου την σύμπραξη Ν.Δ. και Κ.Κ.Ε. μετά τις εκλογές
του 1989, προκειμένου να οδηγηθεί ο Ανδρέας Παπανδρέ
ου στο Ειδικό δικαστήριο.
Τελειώνω επισημαίνοντας ότι η Πολιτική είναι μία
επιστήμη ή μάλλον μία Τέχνη. Είναι η Τέχνη των συμβι-
βασμών. Κάθε δε Πολιτική, κρίνεται αυστηρώς και μόνον
από τα αποτελέσματά της.
Η επιλογή της κ. Γιαννάκου βούλιαξε την Ν.Δ.
Η επιλογή της κ. Τζαβέλλα ανέβασε τον ΛΑ.Ο.Σ. στο
7,2 % .
Όσο για την Τζαβέλλα αντί να απαντήσω εγώ αφήνω την εικόνα να μιλήσει μόνη της. Δείτε εδώ παρακαλώ
http://www.youtube.com/watch?v=codyau-Umsk